Manfred Mann - The World Of (1996)

The Fontana Years van Manfred Mann met Mike d'Abo als zanger i.p.v. Paul Jones.
De hits waren nog iets beter dan in de voorgaande periode. De muziek wordt pas echt interessant als de Earth Band opgericht wordt; -Het leverde vaak prachtige symfonische progrock songs op.

Afgezien van prettig klinkende tunes als "Fox on the Run", "Mighty Quinn", "Semi-Detached Suburban Mr. James", "Ragamuffin Man" , het instrumentale "Sweet Pea" (etc.) stelt dit als album nog niet al te veel voor. Niet meer dan een aardige opsomming van hun songs uit die periode. Sommige nummers hebben de tand des tijds niet echt doorstaan, maar toch wel grappig in z'n totaliteit. Tuurlijk bevat dit album ook Dylan covers zoals "Just Like a Woman" en het ongeëvenaarde "Mighty Quinn" dus.

Manfred Mann Mk. 2 is in mijn optiek altijd een beetje een ondergewaardeerd gebleven. OK, het lekkere fris van de lever geluid van Mk.1 is weg, maar er kwam goed verzorgde popmuziek voor in de plaats. De album tracks zijn allemaal door een of meer van de groepsleden geschreven en hebben dan wel niet zoveel radio-appeal als de hits maar zijn toch zeker niet slecht. Als je ze vergelijkt met album tracks van andere pop bands uit die tijd zijn steken ze daar in 9 van de 10 gevallen met kop en schotel boven uit.

Het enige echte minpuntje van deze comp is de instrumentale uitvoering van Sweet Pea. Het nummer wordt in alles wat ik er over gelezen heb altijd verantwoord met de jazz achtergrond van Manfred ( de man dus ) maar dit klinkt voor mijn oortjes gewoon als een goedkoop stukkie slechte kitsch. Ongelofeloos dat het zelfs nog een hit werd in de UK ...........

De meeste hits van Manfred Mann met Mike D'Abo vind ik nog steeds heerlijk, maar als het erop aan komt vind ik de eerste editie, dus mét Paul Jones als zanger te prefereren, natuurlijk omdat Paul Jones een veel betere zanger is - daar kan D'Abo echt niet aan tippen. Die eerste albums beklijven bij mij dan ook meer dan deze verzameling goed uitgevoerde en pakkende popmuziek.

Heb trouwens So Long Dad, Just Like a Woman, Ha! Ha! Said the Clown en het sfeervolle Up the Junction aangevinkt als favorieten.

En ik ga bij mijn keuze van favorieten 50% met jou mee, heartofsoul. In plaats van So Long Dad heb ik ooit als favoriet The Mighty Quinn aangevinkt. Dat vond ik als kereltje van vier jaar al een fantastisch liedje. En ik heb Fox On The Run aangevinkt i.p.v. Just Like A Woman.
Deze verzamelaar heb ik ook ooit aangeschaft en ik vond de liedjes van de MK 2 formatie zo leuk dat ik deze Manfred Mann - The Ascent Of Mann (1966 To 1969 The Fontana Years) heb aangeschaft. Helaas nog niet toegevoegd aan MM. Bevat alle singles en hun B-kantjes, EP's en een behoorlijk aantal nooit eerder uitgebrachte liedjes. In het bijgevoegde boekje wordt ook nog door Mike D'Abo uit de doeken gedaan dat de beslissing om de groep op te heffen werd genomen in............Nederland!
"By the time Raggamuffin Man went Top 10 in April 1969, a certain weariness was creeping into our music making. Certain restrictions were being imposed upon us which were also stifling our individual creativity. In particular, Mike Hugg and Manfred were concerned at how following the hit formula had led them away from their jazz roots. Cornering me during a Dutch television show, they asked me if I would support them in forming a majority within the group to disband Manfred Mann. Since I was already enjoying the creative environment of Immediate Records, where Andrew Oldham and Tony Calder were encouraging my involvement as writer and producer with the likes of Chris Farlowe and Rod Stewart, I was happy to go along with the plan. Klaus had no problems with it, although I think Tom was a little concerned about his potential loss of earnings. So, suddenly, it was all over".

Die prima, tamelijk uitputtende verzamelaar die je noemt (The Ascent of Mann) heb ik ook ooit aangeschaft - meer voor de volledigheid dan om hem echt vaak te draaien, maar hij kan wat mij betreft niet op tegen deze comp, mét Paul Jones: Manfred Mann - Down The Road Apiece - Their EMI Recordings 1963-1966 at Discogs . Interessant verhaal trouwens - dat maakt berichten bij albums erg levendig.

Wat mij betreft is de periode 1963-1966 aardig maar ook niet meer dan dat. Ik heb een verzamelaar van die periode maar ik pak 'm alleen voor Pretty Flamingo en If You Gotta Go, Go Now. Hun bluesmateriaal vind ik in vergelijking met Rolling Stones, The Who en The Yardbirds wat aan de tamme kant.
Mike D' Abo mag dan niet zo'n 'shouter' als Paul Jones zijn geweest maar ik vind hem binnen de MK2 formatie een aanwinst omdat zijn veelzijdigheid het mogelijk maakte om de overgang in een meer pop georienteerde richting te gaan. Eigenlijk maakte deze groep eenzelfde ontwikkeling door als 'mijn' bandje, The Kinks.

Niet mee eens, nlkink, maar dat komt (uiteraard) door het smaakverschil. Kom er nog op terug bij de albums in kwestie.

Jammergenoeg ( voor hun ) heb ik nooit aan hun Chapter Three LPs kunnen wennen, maar de metaalmoeheid binnen de MK2 band was inderdaad hoorbaar ......

Andere hoesfoto? Ik heb deze versie:

Manfred Mann - The Very Best Of The Fontana Years (CD) at Discogs

Volgens Discogs is het in essentie hetzelfde album - dezelfde nummers en beide op Spectrum. Die met "jouw " afbeelding heb ik ook in bezit gehad, maar weer van de hand gedaan toen ik Manfred Mann - The Ascent of Mann (1997) kocht (dat vandaag is toegevoegd - op jouw verzoek nlkink?).

The Ascent Of Mann is inderdaad vandaag op mijn verzoek toegevoegd, heartofsoul .