Ian McDonald - Driver's Eyes (1999)

Leuke symfolight plaat waar vele grote namen een steentje aan bij hebben gedragen.

Voor een van de founding fathers van King Crimson een gezapige en nogal teleurstellende plaat.

Ik kwam deze vrij obscure CD gisteravond weer eens tegen in mijn collectie. Inderdaad, een album met veel bekende namen. De zangpartijen worden onder meer verzorgd door John Waite, Lou Gramm, John Wetton en Gary Brooker. Gitaarsolo's zijn er onder meer van Peter Frampton en Steve Hackett. Allemaal dragen ze bij aan één nummer, waardoor het album in opzet een beetje vergelijkbaar is met platen van the Alan Parsons Project.

Niet de minsten dus, en dat geeft het album de broodnodige variatie. En dat is wel nodig ook, want eigenlijk is deze enige soloplaat van Ian McDonald een tamelijk eenvormig album, dat - gezien het verleden van de betrokkenen - eigenlijk best een beetje tegenvalt. McDonald was inderdaad een van de oerleden van King Crimson, maar maakte ook een flink aantal jaren deel uit van Foreigner. En het is met name de muzikale aanpak van laatstgenoemde band die hierin doorklinkt.

Dat betekent veilige AOR, met een sterke invloed van vooral de toetsenpartijen (van synthesizer en elektrische piano tot Hammondorgel) van de naamgever. Maar als multi-instrumentalist legt McDonald zich hier ook toe op bijvoorbeeld saxofoon, fluit en akoestische gitaar. En toch maakt het album een beetje een halfslachtige indruk, ondanks de grote herkenbaarheid van met name de vocalisten.

You're a part of me (zang van John Waite) blijft het meest hangen, en dat blijkt dan ook de single van het album geweest te zijn. Straight back to you, met bijdragen van Gramm en Hackett, is het stevigste nummer, maar voor het overige is het voortkabbelende AOR, waarbij de vlam te weinig in de pan slaat. Met uitzondering van Forever and ever (zang: John Wetton), waarin de titel wel erg vaak herhaald wordt, is het nergens echt slecht, maar eigenlijk ook niet memorabel genoeg. Juist omdat er zo'n all-star cast aan meedoet, betrap ik mezelf erop dat ik voortdurend zit te hopen op méér dan hier uiteindelijk geboden wordt. Een voldoende kan er nog wel af, maar uiteindelijk blijf ik toch met een teleurgesteld gevoel achter.

Ooit bekomen bij de FRS rond de millenniumwisseling in een grote partij CD's zonder doosje en zonder papieren (voor heel weinig).
Nog nooit gedraaid. Zit nog steeds in een map met veel van de rest van die partij.
Maar ben nu enigszins benieuwd geraakt.