A Flock of Seagulls - Dream Come True (1986)

De zanger van deze band had toch wel de meest afschuwelijke haarcoupe van de New Romantics-periode. En dat was best een prestatie in die tijd.

Bij Kajagoogoo en Sigue Sigue Sputnik vond ik die kapsels best wel tof.
Music Box had toen dat popprogramma met presentator Gaz Top die zo weggelopen leek uit de clip van Love and Pride van King. In het Duitse Alphaville zat ook een bandlid die ineens zo'n Amadeus-kapsel droeg.

Van dit album van FOS kan ik mij eigenlijk geen nummer herinneren. Meestal werd er bij de VARA van hun albums wel een nummer flink geplugd.

Wat is er op tegen dat kapsel van Ali, in die tijd is dat toch vaker gezien. Moet je eens zoeken naar een clip van Silent Circle en goed kijken naar die zanger, dát is pas opvallen. Hoe is het mogelijk dat Ali Score tegenwoordig zo kaal is als een biljartbal? Kun je wel zeggen, dat is ouderdom voor je, zo gaan die dingen. Maar dat had je niet gedacht toen je hem vroeger zag met zo'n bos zomerblond haar.

Ik heb die videoclip van Who's That Girl onlangs voor het eerst gezien en die flitsende felgekleurde knip- en plak achtergronden zijn net zo eighties als het geluid, deze wijze doet mij veel denken aan de clip van Zoolookologie. Ik heb hier ontieglijk vaak naar geluisterd en ik zou zelfs durven stellen dat als ik een lijstje maak over wat ik het vaakst en liefst naar zou luisteren dat dit er in zou voorkomen.

Maar daar moet ik een beetje voorzichtig mee zijn want dit werd hun beruchte laatste album dat niet gewaardeerd werd door het afstappen van hun vertrouwde stijl en het ontbreken van gitarist Paul Reynolds.

Los van de kapsels luidde dit album destijds hun ondergang in. Merkwaardig vind ik dat op zichzelf beschouwd omdat AFOS een van de meest succesvolle new romantic groepen van hun tijd waren. Een en ander had ook te maken met wisselingen in de bezetting. Als je het album terugluistert is ook duidelijk waarom het succes zo drastisch terugliep opeens, deze plaat kon niet in de schaduw staan van hun eerdere albums. Toch is het geheel niet volstrekt waardeloos en voor de fans zeker een relevante toevoeging. De singles klinken wat te geforceerd en drukdoenerig en missen een krachtige melodielijn, wat nou juist hun sterke punt was op eerdere albums. Hierna kwam nog een verkapt solo album van Score en daarna was de koek echt op.