Peter Hammill - The Noise (1993)

Enigszins geforceerde poging tot het maken van 'harder' werk - de eerste en de laatse uit de A-loud serie (Fireships was de eerste en laatste uit de B-calm reeks...). Ik krijg hier het gevoel dat Hammill wil bewijzen dat hij op zijn leeftijd - toen 45 jaar - nog best wel wat herrie kan maken. Jammer dat dat gepaard moet gaan met nietszeggende instrumentatie - 'Like A Shot, the Entertainer', daar word ik nou niet bepaald vrolijk van. Titelstuk maakt veel goed, al overtuigt het niet echt. Wat wel erg goed overkomt is het slotstuk, maar daarvoor moet je je wel eerst door een boel, naar Hammill begrippen, middle-of-the-road popmuziek heenwerken.

De eerste (en laatste) uit de A-loud serie bevalt me nog steeds een stuk beter dan B-calm (de meesten hier niet zo te zien). Hoewel ik na enkele jaren toch ook wel de zwakheden van het album moet onderkennen. Maar ik hou nog steeds erg van dit album, omdat zijn stem goed tot zijn recht komt. De "Enter K' van de Nineties wat mij betreft.

highlights: The Noise, Like A Shot - The Entertainer (fijn cynisme), Planet Coventry (live ook erg goed!)
lowlight: Great European Department Store

Een plaat waarop enorme hoogtepunten (Primo, The noise en Planet Coventry) afgewisseld wordt met onbegrijpelijk zwak spul (a Kick to kill the kiss, Celebtrity kissing en the great european department store)

Maar ja, een plaat die een klassieker als Primo on the Parapet bevat kan je toch ook weer geen onvoldoende geven.

Like a Shot, the Entertainer vind ik persoonlijk weer een onbetwistbaar prachtpareltje in de machtige discografie van de man.

Het idee dat je ten alle tijde bereid zou moeten zijn om je eigen welzijn dan wel waardigheid op te offeren ten faveure van het lichtzinnig vermaak van het grotere geheel.

Kan ik me ook wel in vinden ja.