Groundation - We Free Again (2004)

Weer een geweldig plaatje van misschien wel de beste reggae band die ik ken. Kenmerkende tempowisselingen, saxofoon en natuurlijk geweldige vocalen. De tempowisselingen komen nog het best tot hun recht in het nummer Music is the Most High.

mee eens

Eigenlijk net zo goed (=geniaal, magnifiek, briljant) als de voorloper Hebron Gate en hoe dan ook nog net iets experimenteler. Eclectische rootsreggae van de bovenste plank.
Intens melancholisch (Smile, The Seventh Seal), meditatief en bezwerend (Dem Rise), door en door energiek (Cultural Wars, Music Is The Most High). Ook de wat conventionelere reggaenummers komen overal zowel qua groove als qua emotie als qua muzikale puntjes op de I zonder verdere kritiek door de test.
De uitschieter is inderdaad Music Is The Most High: na minutenlange spanningsopbouw (die live nóg beter uit de verf komt) met solo's en vocaal stuntwerk van zanger Stafford volgt als vanuit het niets een tempo-omschakeling annex ontlading zonder weerga. Om kippenvel van te krijgen.

Lastig kiezen tussen Building an Ark, Hebron Gate en dit prachtige We Free Again. Rootsreggae waar de feeling of Jah aanwezig is, alsook de invloed van Culture en Israel Vibration vooral in de zang. Af en toe twijfelde ik of ik wel naar Groundation aan het luisteren was. Maar de onmiskenbare stem van Stafford maakte dat wel helder. Gisteren nog live mogen bewonderen op het Totaal Festival in Bladel, waar ze een wervelende show weggaven en ieders harten wisten te winnen. Wat een positieve energie brengen zij met zich mee.

Opzwepend, troostrijk, alles wat reggae moet zijn. (Weinig toe te voegen aan wat vork666 al zo goed verwoordt.)

Ben destijds jarenlang quasi-geobsedeerd geweest door Groundation. Stond er mee op en ging er mee slapen, vaak in hogere sferen uiteraard. De baslijnen van ronduit geniale bassist Ryan Newman ken ik nog steeds van buiten.
Terugblikkend is gans die periode niet mijn beste periode geweest , en is mijn muzieksmaak grondig veranderd - maar de originele Groundation blijft toch een speciale plaats behouden.
Originele omdat de huidige incarnatie van de band - enkel de zanger blijft nog over - mijns inziens behoorlijk stinkt.

Maar deze plaat is naar mijn mening het meesterwerk van Groundation. En daarmee één van de allerbeste reggae-platen ooit gemaakt.

Hun meest compromisloze werk, daarmee misschien ontoegankelijk - zeker naar reggae-normen - maar creatiever, vernieuwender, of groovier zijn ze nooit geweest.

Geniaal wordt te vaak gebruikt, maar hier zal het toch niet veel schelen.

Ter info: er is van deze plaat ook een (heerlijke) dub-LP gemaakt: 'we dub again'. Deze, hoofdzakelijk instrumentele LP is wat toegankelijker dan het originele album en belicht de prachtige instrumentatie en opbouw uitstekend.