Fredrik Thordendal's Special Defects - Sol Niger Within (1997)

Dit moet toch wel een van de meest geniale metal albums zijn die ik ooit gehoord heb. Het is dan ook een side-project van Meshuggah genie Fredrik Thordendal.

Een meer dan 40 minuten durende trip met veel jazz invloeden die in de stukken verweven zijn. Thordendal produceerd een veel meer sinister stemgeluid dan Jens Kidman op de Meshuggah albums, wat de plaat een duistere sfeer meegeeft. Geniale gitaarsolo's en een meesterlijke saxofoonsolo in Z2-Reticuli.
Ook de drums (niet door Tomas Haake overigens) zijn zeer gevarieerd en dragen als het ware het album.

Het album zoals hierboven beschreven is overigens de originele versie. Op de 3.33 versie zijn onder andere de stukken met kerkorgel verwijderd en is de mix verbeterd, ook staan er nog twee bonusnummers op.

Ik heb net de 3.33 versie binnen. Ben benieuwd.

Geniaal is een goede omschrijving voor dit album..

Jammer dat ik dit nu pas ontdek, heb de metal een beetje achter me gelaten. Toch weet dit album van begin tot eind te boeien, en dat komt dan (voor mij) vooral door de jazz invloeden.
Zware meshuggah georienteerde riffs/drum- patronen worden gecombineerd met jazzy solo's, wat echt bizar uitpakt.

Enigste minpuntje vind ik de vrij hoge grunt-zang aan het begin van het album.

In de afsluiter 'Tathagata' komt de meesterlijk vervreemende riff die ook op 'Destroy erase improve' voorbij kwam nog eens langs.

4*

Een van de meest geniale albums die ik ooit heb gehoord. Meestal geef ik alleen 5 sterren weg als albums heeeel erg dierbaar aan mij zijn. Deze is dat niet eens zo erg, maar het muziekaal zo geniaal dat het gewoon te idioot voor woorden zou zijn om em lager te geven dan de volle 5.

Een bijzonder metalalbum van Meshuggah's gitarist Fredrik Thordendal. Experimentele jazzrockmetal, zo zou je dit kunnen omschrijven. John Zorn's Naked city is een referentie, ook van die experimentele jazztrash met af en toe nummers van onder de minuut, met als grote verschil natuurlijk: metal. Het album bevat 28 nummers (de 3.33-versie althans) maar eigenlijk is het gewoon één grote, bijzonder ambitieuze metalsuite.

Thordendal's gitaarspel doet bij tijd en wijlen nadrukkelijk denken aan een fusiongitarist als Allan Holdsworth (Zeta 1 - Reticuli, het 11 minuten lange Missing time), maar verder is de Meshuggah-sound hier uiteraard ruim vertegenwoordigd, zij het wat langzamer en minder lomp.

De aanwezige jazzgeluiden worden door de Special defects vakkundig bedolven onder een grote berg metaal, met als resultaat een nogal unieke sound binnen de metalwereld. De maffe songtitels en teksten overal doen mij vemoeden dat er een of ander SF-verhaal verteld wordt, maar dat ontgaat me volledig.

Wat me wel van het hart moet, is dat ik denk dat deze muziek beter zou zijn geweest zonder de zang. Niet dat het nou zo storend is, maar overbodig vind ik het in ieder geval wel.

Een imposant album is het zeker, maar de briljantie ontgaat me na één luisterbeurt. De fusion-metal-combinatie vind ik persoonlijk eigenlijk niet eens zo goed werken. Geef mij maar gewoon Meshuggah dan. 3/5

De Naked City referentie ontgaat me volledig, verder kan ik me wel vinden in de reactie van Paalhaas. Bij vlagen briljant, bij vlagen irritant, per saldo een goed album.

Dames en heren, als u muziek zoekt waar u mentaal moe van word, zoekt dan niet verder. Man, man. Dit is niet goed voor een mens, om half twaalf 's nachts

de meest wazige cd die ooit gemaakt is, maar tegelijkertijd en daarom ook weer zo briljant. 4.5 voor mij, want soms is ie net even té

Tja, wat moet je hierover zeggen? 43 minuten lang complete waanzin komt voor mij nog het meest in de buurt. Maar dan wel geniale waanzin.

Normaal ben ik meer dan de albums met nummers met een kop en een staart, maar dit is 1 hele lange trip waarbij drum en geflipt orgel de meeste indruk op me maken.

Een van de vreemdste albums die ik ooit heb gehoord.

Heb dit album inmiddels nog een flink aantal keren beluisterd, en het blijft een buitenbeentje. Het is overdonderend en vreemd, en ik blijf het gevoel houden dat ik de muziek niet snap: een beetje alsof je aan het discussiëren bent met een hele slimme wetenschapper die je probeert uit te leggen hoe de snaartheorie werkt. Je heb het idee dat je het bijna snapt, maar juist dat laatste stukje begrip komt maar niet, waardoor het onderwerp erg intrigerend en spannend blijft.

Ik zet in op 4.5*. Hopelijk kan ik ooit nog eens dit album ergens vinden (ipv de mp3's die ik nu heb). Wellicht dat het dan in mijn top-10 gaat eindigen.

Woah!! What a trip!
Voor de geflipte zielen onder ons,dit is een aanrader.