The Tangent - The World That We Drive Through (2004)

Ik weet nou niet of ik dit Progrock of Jazzfusion moet noemen.

In elk geval is het geen neo-prog, daarvoor tappen deze muzikanten teveel uit het jaren zeventig-vaatje.

Met leden van ondermeer VanderGraaf Generator en The Flower Kings.

The Tangent maakt lange songs met veel solo's, tempowisselingen, sfeertjes en dat allemaal in een beetje een Canterbury-jasje gestoken.

Ik wel ... dit is gewoon onversneden progrock. Met jazzfusion heeft dit echt niks te maken want ik hoor hier dus geen Weather Report, Mahavishnu Orchestra of Herbie Hancock in terug. En als het er al in zit is het al zeker geen hoofdbestanddeel.

Nou Chris, bij bepaalde stukken waan ik mij echt wel jazzrock sferen. Niet zoals Wheather Report, maar dat is ook weer een ander vaatje.

Maar Mahavishnu en bijv. Return to Forever maar ook Soft Machine hoor ik er wel in terug, hoor.

Het zal wel aan mij liggen maar die hyperjazzrock van Mahavishnu en RTF hoor ik er echt niet in terug... daar voor is The Tangent veel en veel te Brits. Vergeet niet dat Andy Tillison alle muziek schrijft.

Wat wel degelijk er in zit, en vanaf het allereerste begin van The Tangent, is een flinke scheut van de jazzy ondergrond van de Canterbury sound (Hatfield & The North, Soft Machine, National Health). Dat is ook qua sound een totaal andere esthethiek dan die Amerikaanse voorbeelden.... die Amerikaanse sound hoor je overigens bij vlagen wel regelmatig terug bij The Flower Kings.

Misschien is de vergelijking met Chick Corea etc. wel doorgeschoten. Maar de rustige werkjes van Mahavishnu dat klopt m.i. dan wel weer.

Ik doelde in eerste instantie ook meer op de britse jazzrockfusion scene (Soft Machine, Gong, U.K.). Ik meende zelfs ergens op een Tangent plaat een stukje U.K. (in the dead of night) plagiaat te horen.

Eerste beluistering viel vies tegen, door de 'slechte' zangpartijen. Nu de tweede keer valt het beter op zijn plaats. Het doet me denken aan cabaret, de manier van zingen zoals bijvoorbeeld ook bij The Divine Comedy te horen is. Zo bekeken kan ik er wel mee leven en stijgt mijn waardering meteen.

De muziek, jazzrock eigenlijk niet. De zuivere en zachte gitaarklanken doen mij daar wel aan denken.