Demon - Night of the Demon (1981)

Demon werd in 1979 in Trent (Engeland) opgericht. Dit album kwam een paar jaar later uit. Niet gek dat de band gezien plaats en tijd al gauw in het hokje NWOBHM werd gestopt. Of dat muzikaal ook terecht is, is de vraag.

Het album begint in ieder geval spookachtig, met Full Moon. Aanzwellende stemmen, die "Rise%u2026rise%u2026rise" herhalen en herhalen. Als het intro eindigt, verwachtte ik de eerste keer luisteren een heel snel, aggressief nummer voorgeschoteld te krijgen. Gierende gitaren en hoge, snelle zang. Helaas, dat is niet het geval. Full Moon is een mid-tempo rocknummer.
En met dat soort nummers staat het album vol. Hier en daar een ballad (zoals Father of Time) voor de broodnodige afwisseling, maar veel nummers hebben ongeveer hetzelfde tempo. Verder is het simpel hier het toverwoord. De meeste nummers zijn couplet-refrein-couplet-etc.-einde met ergens tussenin een solo. De drummer haalt geen ingewikkelde trucjes uit, en de gitaristen spelen zonder veel fratsen. De zang doet me bij vlagen denken aan Bon Scott, en Big Love deed mij denken aan 'Hell Aint A Bad Place to Be' van AC/DC. Maar daarbij moet ik opmerken dat het al tijden geleden is sinds ik Let There Be Rock voor het laatst draaide.

Al met al is Night of the Demon een plaat vol degelijke blue collar hardrock. De eerste nummers vind ik dat nog prima, maar na een tijdje mis ik iets echt verrassends. Het wordt allemaal nogal voorspelbaar. Desalniettemin een werkje dat leuk is om eens in de paar weken voorbij te laten komen.

3.5*

Kant A viind ik erg goed, kant B is toch minder. Demon ging later wat meer progressievere muziek maken, en helemaal niet onverdienstelijk.

Met zo'n hoes (en intro) verwachtte ik minimaal een rip-off van een Dark Angel of zo...

Een rip-off van Dark Angel.... in 1981.... ok dan!

Naar het jaartal had ik niet gekeken, naar tracktitels en genre evenmin.

heb deze al heel lang op mijn lijst staan maar nu eindelijk bestelt
voor mijn NWOBHM collectie

Of dit wel/geen NWOBHM is zou men urenlange op niets uitlopende debatten kunnen voeren. Gezien het tijdperk waarin ze muziek maakten is het begrijpelijk dat ze op de stapel gegooid zijn, maar dit album vind ik persoonlijk toch meer hard rock dan heavy metal.
Maar goed, zoals ik al eerder zei zouden we daar wel flink over kunnen gaan discuteren, laten we het daarom er maar op houden dat dit muziek is die binnen het rock/metal klimaat van die tijd past.
Zanger Dave Hill (een ander persoon dan die Slade gitarist/zanger overigens) had deze band opgericht. Deze bestond tijdens deze opnames volgens mijn bronnen uit: gitarist Mal Spooner, bassist Chris Ellis en drummer John Wright met Les Hunt die zowel wat bass als gitaarwerk verrichte.
"Full Moon" is een toffe, door onheilspellende gelach en keyboardgebruik, onheilspellende intro voor dit verder toch wat lichter klinkende rock album.
Met het titelnummer krijgen we gelijk te horen dat het met de productie wel goed zit. Een beetje kaal en daardoor lekker weinig poespas, geen overdubs, echo's, synths, koortjes of wat dan ook, maar gewoon een erg fijn rockende band.
Hill had hier een wat licht, klein beetje raspend stemgeluid, waardoor de muziek al gauw wat lichter klinkt. De lyrics zijn namelijk vooral bij de eerste twee nummers (de intro even niet meegerekend, dus Night of the Demon en Into the Nightmare) en het laatste nummer One Helluva Night duidelijk geïnspireerd door horror films/verhalen.
Maar daarnaast is het gitaarspel ook niet zo zwaar. Het is swingend, een beetje melodieus en zelfs hier en daar wat rock & roll achtig. Iets dat bijzonder goed bij Hill's stem en de totale sound past, maar wat je niet direct zou verwachten achter een plaat met zo'n naam en bandnaam.
Een tof en luchtig rock/metal album.

Het lijntje is soms erg dun tussen Hardrock en heavy metal. Maar ik vind dit ook meer hardrock idd, en daar is verder niks mis mee. Blijft en tof plaatje, wat eigenlijk geen moment verveelt en luistert allemaal heel toegankelijk weg. Mij doet het soms wat denken aan de oude Whitesnake.

Prima plaat! Heerlijke hardrock zoals die in die jaren veel werd gemaakt. Het was dan ook lastig om op te vallen maar Demon lukte dat. En terecht wat mij betreft. De band speelt sterk en met zanger Dave Hill hebben ze een sterke troef in huis. Gitaarwerk is ook lekker. Misschien niet qua virtuositeit of techniek maar qua sound en feel is het genieten. Ik lees hierboven AC/DC en de oude Whitesnake als vergelijkingsmateriaal en dat is terecht. Rose Tattoo hoor ik af en toe ook voorbij komen. En er zullen vast meer bands zijn waar het raakvlakken mee heeft.