James Last - Well Kept Secret (1975)

Opgenomen met de crème de la crème van de Amerikaanse fusion/prog/jazz/rock-scene van die tijd.
Alleen al daarom bijzonder...

Wat een maffe plaat. Staat er echt James Last op. DE James Last. Klinkt het als een soort van orchestrale blaxploitationschlager. In een poging de Amerikaanse markt te veroveren is het crème de la crème aan sessie muzikanten bij elkaar gezet en der Hansi gaat helemaal los. Freaky disco en Quincy Jones is nooit ver weg.
Stap over je schroom en check het in ieder geval een keertje uit.

Haha, ja, dat is helemaal waar. Ik hoorde deze toevallig afgelopen week toen we op bezoek waren bij een kennis op leeftijd, die nog steeds aardig in de weer is met LP's. Ik dacht dat-ie een plaat van Deodato had opgezet, bleek het om deze van James Last te gaan. Dat vond ik zelf nogal verrassend, dus ik heb er toch even wat aandachtiger naar geluisterd. En zowaar, het het is helemaal niet onaardig gedaan. Goed georkestreerde, ritmische, fusion-achtige muziek met veel wah-wah en Fender Rhodes, die zo uit de CTI-stal had kunnen komen.

Muzikaal valt deze plaat een beetje buiten het gebruikelijke Last-kader, maar toch blijven de typische James Last-kwaaltjes ook hier opspelen. Het zijn allemaal covers en bewerkingen, wat de artistieke waarde voor mijn gevoel al flink naar beneden haalt. En af en toe kan hij het niet laten om ook de pittiger nummers te voorzien van misplaatste dameskoortjes en teveel strijkers...

Niet iets om zelf in huis te halen, maar wel leuk om uit nieuwsgierigheid eens een keer naar te luisteren.