Bangles - All over the Place (1984)

All over the Place, absoluut geen hoogvlieger maar toch een aangename plaat om te horen

Going Down To Liverpool was mijn eerste kennismaking met The Bangles, zag ze toen ook live bij het TV programma "The Tube" op de BBC.
Dat nummer is echt een classic.
Hero Takes a Fall is ook geweldig.

Silent Treatment bevat het latere Walk Like The Egyptian riffje.

Al is dit debuut heel aardig om eens te horen, het is om een aantal redenen voor mij beslist geen hoogvlieger. De liedjes zijn naar mijn smaak lang niet allemaal het aanhoren waard, en de productie (wat klinken die drums spuuglelijk, maar ja - het waren de jaren 80) stoot mij nogal af. Blijven eigenlijk alleen die heerlijke vocalen over. Wat een mooie harmonieën, die dragen het album in belangrijke mate. En ook die lekkere jengelende gitaren (die mij soms aan de Byrds doen denken) zijn een belangrijk pluspunt. Beste nummers vind ik Live van Emitt Rhodes en het nog altijd niet versleten Going Down To Liverpool.

Dit is toch wel een erg fijne plaat hoor. Gewoon een lekkere plaat. Het hoeft niet altijd hoogdravend te zijn.

Persoonlijk spreekt mij het beginwerk van The Bangles het meeste aan; Hero Takes A Fall heeft nog een meer wave gericht geluid; ik moet muzikaal zelfs aan een band als The Mission denken.
Het is een stuk rauwer, en voor mij nog meer sprake van een band; later werd het voor mijn gevoel steeds meer Susanna Hoffs en haar vriendinnen.
Wat men vaak vergeet is dat Hoffs niet alleen verantwoordelijk is voor de zang; in principe kunnen alle vier de leden zingen.
Hoffs heeft natuurlijk wel de looks, en dan wordt je al snel het boegbeeld, en ik moet ook wel toegeven dat ze ook voor mij de meest aantrekkelijke zangeres uit de jaren 80 is geweest.
De Paisley Underground invloeden overheersen op de plaat, hier hoor je zeker het jaren 60 geluid van The Byrds in terug.
Bij More Than Meets the Eye moet ik aan The Beach Boys denken, persoonlijk niet helemaal mijn ding, ben dan ook geen liefhebber van die band.
De koortjes doen mij zelfs wat aan R.E.M. denken, samen met The Bangles de band die commercieel het beste wist te scoren met soortgelijke sound, al bouwden beide het uit tot iets eigens.
Een luchtige plaat in de lijn van Go-Go’s met Belinda Carlisle, die waarschijnlijk ook als voorbeeld gediend hebben.
Restless is net wat smeriger en ruiger gespeeld, en vormt een uitzondering.
Het hoogtepunt blijft voor mij Going Down To Liverpool met Debbi Peterson op leadzang, deze hebben ze vervolgens ook nooit meer geëvenaard.
Maar als je de versie van Katrina and The Waves er naast legt, dan valt die ook absoluut niet tegen; die spelen het net wat harder en agressiever, en is misschien net een tikkeltje minder sensueel, maar ook absoluut een aanrader; veel beter dan Walking On Sunshine en het tenenkrommende Shine A Light.

Dit is een heerlijk album dat ik veel beter kan waarderen dan hun latere commerciële werk waar ik juist bijzonder weinig mee heb. Going Down to Liverpool geeft me nog steeds kippenvel. Ook Hero Takes a Fall en Live zijn voortreffelijke nummers. Nostalgie naar het begin van de jaren '80 van de vorige eeuw maakt zich meester van mij.

Oh ik vind dit blijkbaar zoooooo veel leuker dan iedereen hier haha!