Mouse on Mars - Iaora Tahiti (1995)
mijn stem
18 stemmen
Duitsland
Electronic
Label: American
-
Stereomission (4:36)
-
Kompod (4:08)
-
Saturday Night Worldcup Fieber (4:22)
-
Schunkel (5:03)
-
Gocard (3:57)
-
Kanu (6:00)
-
Bib (6:02)
-
Schlecktron (5:02)
-
Preprise (1:38)
-
Papa, Antoine (6:54)
-
Omnibuzz (4:36)
-
Hallo (4:00)
-
Die Innere Orange (12:39)
0
geplaatst: 10 december 2007, 22:38 uur
Hier ken ik een paar nummers van, ik wordt er eerlijk gezegd koud noch warm van, een vaag teken. Niun Niggung was al geen wereldplaat, waarschijnlijk was dat mn eerste en laatste plaat van Mouse on Mars of is er toch een die bijzonder de moeite is?
1
geplaatst: 28 december 2024, 21:24 uur
Mouse On Mars – Iaora Tahiti
Onlangs zat ik in de trein lekker bij het raam van het zonnetje te genieten. Ondertussen tuurde ik naar buiten naar de weilanden en zat ik te prakkiseren over welke muziek ik nu wilde opzetten en toen had ik spontaan zin om Iaora Tahiti weer eens een draaibeurt te geven. Het tweede album van dit duo ken ik al jaren, maar onder de juiste omstandigheden is het toch extra genieten zo bleek wel.
Opener Stereomission dompelt je al gelijk onder in fraaie, zomerse electro. Kompod vervolgens borduurt daar op voort, maar is nog net even wat fijner en subtieler. Bij Schunkel krijg ik flinke Amon Tobin-vibes trouwens. In het middenstuk wordt de sound wat donkerder en schurender (bij gebrek aan betere woordkeus). Kanu is wel een prachtige track: elektronische muziek met een rauw randje en prachtige melodieën. Met Bib slaat de sfeer nog verder om; stevig, gejaagd nummertje. Het gedeelte vanaf Preprise gaat wat meer de ambient-kant op. Elementen uit eerdere nummers komen ook weer terug, maar toch even in een ander jasje gestoken. Eigenlijk voelen de laatste drie nummers - ik tel Die Innere Orange voor het gemak even niet mee – als één lange cooling down. Een mooie manier om dit album te laten eindigen.
Iaora Tahiti is zo’n album dat in de loop der jaren geruisloos omhoog kroop in mijn waardering. Een album dat van begin tot eind weet te boeien. Bij elke luisterbeurt hoor ik nog beter hoe subtiel het allemaal in elkaar zit. Verder klinkt het ook allemaal heel speels en avontuurlijk. Als ik het heb over mijn favoriete elektronische muziek reken ik daar Iaora Tahiti tegenwoordig ook toe.
Onlangs zat ik in de trein lekker bij het raam van het zonnetje te genieten. Ondertussen tuurde ik naar buiten naar de weilanden en zat ik te prakkiseren over welke muziek ik nu wilde opzetten en toen had ik spontaan zin om Iaora Tahiti weer eens een draaibeurt te geven. Het tweede album van dit duo ken ik al jaren, maar onder de juiste omstandigheden is het toch extra genieten zo bleek wel.
Opener Stereomission dompelt je al gelijk onder in fraaie, zomerse electro. Kompod vervolgens borduurt daar op voort, maar is nog net even wat fijner en subtieler. Bij Schunkel krijg ik flinke Amon Tobin-vibes trouwens. In het middenstuk wordt de sound wat donkerder en schurender (bij gebrek aan betere woordkeus). Kanu is wel een prachtige track: elektronische muziek met een rauw randje en prachtige melodieën. Met Bib slaat de sfeer nog verder om; stevig, gejaagd nummertje. Het gedeelte vanaf Preprise gaat wat meer de ambient-kant op. Elementen uit eerdere nummers komen ook weer terug, maar toch even in een ander jasje gestoken. Eigenlijk voelen de laatste drie nummers - ik tel Die Innere Orange voor het gemak even niet mee – als één lange cooling down. Een mooie manier om dit album te laten eindigen.
Iaora Tahiti is zo’n album dat in de loop der jaren geruisloos omhoog kroop in mijn waardering. Een album dat van begin tot eind weet te boeien. Bij elke luisterbeurt hoor ik nog beter hoe subtiel het allemaal in elkaar zit. Verder klinkt het ook allemaal heel speels en avontuurlijk. Als ik het heb over mijn favoriete elektronische muziek reken ik daar Iaora Tahiti tegenwoordig ook toe.
* denotes required fields.
* denotes required fields.