Sylvester Anfang II - Sylvester Anfang II (2009)

Haha! Mijn favoriet duivelsgebroed uit Maldegem heeft weer een plaat uit! Altijd reden voor een glimlach op ondergetekende zijn gezicht.

En het is weer een heel toffe plaat geworden. Ipv hun lange jams die vorige platen sierden, krijg je hier een min of meer 8 gescheiden 'songs'.
Misschien wel de meest toegankelijke nummers die ze geschreven hebben, maar evenzeer de meest psychedelische. Je hoort hier duidelijk de invloed van de jaren 60-70 psychedelica en krautrock. Ze klinken al bij al consistenter zonder aan spontaniteit in te boeten. Daar zal de versterking van o.a. Ernesto González (Bear Bones, Lay Low), Stef Anus (Kiss the Anus of a Black Cat) en Burial Hex wel wat mee te maken hebben.

De tekst van het eerste nummer is fabuleus gedeclameerd door Father Sloow en wil ik jullie niet onthouden:
"Satan likt mijn hielen. Badend in het maanlicht. Een vleermuis diep in de polders. Zwart behaard. Klauwend doorheen de kieren van een gure lucht. Satan likt mijn hielen onder het kaarslicht. Verduisterd door de schedel van de hemel. Geboeid door een distel. Satan zijn baard. Zijn bokkenpoot. Oh! De geur van koeienstront glijdt diep doorheen mijn lichaam. Borrelt uit de poriën. Bruine pus. Groene mieren. Langzaam. Langzaam brokkelt mijn geest af. Een poel van oneindigheid scheidt mij van Satan. Zijn donkere zwarte vacht streelt mijn gehavende huid. Zweet parelend op mijn voorhoofd. Satan Mijn Meester.”

Het beste begin van een plaat sedert Locust Abortion Technician van The Butthole Surfers las ik ergens en dat vind ik nu ook!

En weeral een supertoffe cover, en daarom schaf ik deze ook aan als dubbel-LP.

HAIL!

Verdomd lekker plaatje inderdaad. Een van de betere in dit freakgenre van outsiders en andere malloten.

Heerlijk, die hectische opbouw in Burkelbos. Hoe die Dionysische baslijn steeds verder wordt uitgebreid, het tempo subtiel steeds een paar graden Celsius hoger wordt gegooid, tot de boel uiteindelijk overkookt, en dat steeds met die demonische gitaar die als een zwerm kraaien over het geheel heen cirkelt. Panisch, meeslepend, geweldig
The Devil Always Shits in the Same Graves deel 1 verdient trouwens ook een eervolle vermelding: hier juist rustige, volks aandoende en bovenal prachtige melodieën, die weliswaar lekker duister zijn, maar ook een soort sereniteit over zich hebben. Het muzikale equivalent van een nachtje relaxen in het bos, bij volle maan en met duivelse schepselen aan het kampvuur. Ook het vreemd psychedelische Boom van de Eerste Menstruatie is fantastisch te noemen.
Ik durf niet uit te sluiten dat deze schijf ooit naar de 4.5* of 5.0* gaat.