Beardfish - Destined Solitaire (2009)

Dankzij de beste drummer van deze aardbol kwam Beardfish ooit onder mijn aandacht; Mike Portnoy was helemaal fan van het album Sleeping in Traffic Part 1 uit 2007 en nodigde dit jaar de band uit om mee te gaan op de Progressive Nation tour van Dream Theater. De hardwerkende Zweedse rockformatie waren verguld en besloten even snel nog maar een album te produceren. Na de geweldige twee delen Sleeping In Traffic uit 2007 en 2008 is er nu het Destined Solitaire. Het zijn vijfenzeventig minuten klassieke symfonische rock met nostalgische instrumenten aangevuld met frisse humor en dito zang. De vier drinkebroers komen met composities en die zo in de jaren zeventig gemaakt zou kunnen zijn, maar omdat ze zichzelf niet zo serieus nemen en genoeg hedendaagse invloeden toelaten; komt het origineel en prikkelend over. Dankzij de veelvoud van invloeden; aparte instrumenten en vocalen; intelligente tempowisselingen en goede mix tussen retro en modern is dit een album voor elke progliefhebber.

Gaaf ingevoegd zeg, die death metalvocalen in het titelnummer. Blijft een goede band dat Beardfish, misschien niet de beste in zijn genre, maar zeker boven de middenmoot.

Nou, dat "in zijn genre" valt toch wel mee, want, in tegenstelling tot nogal wat van zijn prog-concullega's heeft Beardfish een behoorlijk eigen geluid. Hooguit is eventueel, na vijf albums, de grootste nieuwigheid er wel een beetje af.

Af en toe zijn de tempowisselingen om gestoord van te worden en sowieso moet ik geen hele avond Beardfish luisteren, maar het is zeker een verfrissende mix van prog en jazzy invloeden.

Wederom een prima album van Beardfish. Gemiddeld gezien een wat rustiger album dan de voorgaande. Prijsnummer voor mij is Coup de Grâce

Flink wat steviger, dan voorgaand werk...

Het gitaarspel staat lekker stevig in de mix... De basgitaar en drums ook overigens...
Ik hoor nog steeds wel invloeden van allerlei andere progbands, maar moet toch echt bekennen, dat Beardfish nu toch echt wel hun eigen, onmiskenbare sound hebben...

Waanzinnig accordeonspel op Coup de Grace...

Typsich, dat deze plaat op Progarchives een 4.09 scoort en hier op MusicMeter (Radiohead en Pink Floyd-maniakken), amper boven de 3.50 uitkomt...

Is de prog van de Canterburyscene of uit Scandinavië dan toch een stapje te progressief voor nederlanders??? Vandaar dat Nederland zo'n symfo-armoedig land is...

Jammer, want Beardfish behoort wat mij betreft, samen met Flower Kings, Tangent en Uzva tot de abslolute top van symfo anno het nieuwe millennium....

Volgens mij verbind je nu wel erg veel conclusies aan één gemiddelde op basis van 15 stemmen, met bovendien een ander waarderingssysteem dan op Progarchives.

Dat Nederland een armoedig symfo-land zou zijn was mij trouwens niet bekend, volgens mij doen we het helemaal niet zo slecht (dat Zweden een idiote hoeveelheid goede prog heeft afgeleverd is weer wat anders.) Overigens herken ik best elementen van Beardfish in Sky Architect, ben je daarmee bekend?

Okay, misschien ben ik té voorbarig.... Maar ik zie weinig van dit soort bands noch scandinavische spacerock in Nederland.... (of ik let niet goed op)...

Sky Architect ken ik niet, waar vind ik dat?!?

Overigens vind men in Nederland progmetal en gothic metal wel weer heel gaaf... Maar ik neig toch vaak een beetje naar dit jam-achtige symfo-gedoe...

Ik ben hier ook wel voor te vinden, maar The Flower Kings vind ik doorgaans weer volslagen doelloos geneuzel. Ben ik nu ook een Radioheadmaniak?

Volgens je stemmenlijstje ben je niet zo euforisch, wat Radiohead betreft...

Wat ik er overigens mee bedoelde, is dat veel mensen bandjes als Radiohead, Muse, Porcupine Tree, Tool, Gazpacho, etc., kortom bands met een licht progressieve inslag maar veeleer in de atmosferische hoek zitten, als leidraad nemen...
Ik lees weleens, dat mensen, niet tegen gedurfde instrumentatie, tempowisselingen etc. etc. kunnen...

Voor mij zijn dát juist key-elements van symfo/prog...

Mij doen bands als The Tangent en Beadfish juist weer denken aan een combinatie van Prog en Jazz.

Overigens valt het bij bands als Genesis en Yes (en bij de gehele neoprog) ook best wel mee met die tempowisselingen, toch? En of de instrumentatie daar nou altijd zo gedurfd is.... Een flink deel van wat ik zeker als prog zou bestempelen zou dan niet door jouw keuring komen.

Ik vind Genesis en Yes nu juist bands die ik niet zo leuk vind...

Fragile en Close to the Edge van Yes vind ik waanzinnig (juist mss door de combi van prog en jazz)...
Van Genesis vind ik nagenoeg niets zo boeiend...

Overigens vind ik heel veel muziek goed... Ik heb alleen niet zoveel met atmosferische muziek... Muziek moet wel spannend blijven...

En Beardfish is me toch een partij spannend (vind ik)

Zeker spannend maar ook wel behoorlijk inspannend, even lekker Beardfish op de achtergrond werkt toch niet echt. Live had ik het na een uur ook echt wel gehad (overigens zijn ze live wel erg goed).

Beste album van Beardfish. Er wordt lekker los en jazzy gespeelt; het plezier straalt ervan af.
Mijn voornaamste kritiek is dat het album gewoon te lang is. Coup de Grace was een perfect afsluiter geweest van een album van zo'n 50 minuten.

Soms is minder juist meer.

Destined Solitaire is een erg sterke progplaat. Beardfish doet mij denken aan het Nederlandse Supersister en Caravan. Veel invloeden van de Canterbury dus. De zanger klinkt heel aangenaam en er is ook niet veel gepiel op dit album te vinden. De grote verrassing van dit album is de grunts in het titelnummer. Ze passen er heel goed bij. 4 sterren.

Het was alweer even geleden dat ik deze voor het laatst gehoord had (hoewel niet zo lang als de laatste reactie hier). Until You Comply Including Entropy is toch wel het prijsnummer hier. Voor de rest had het, zoals al door diverse mensen hier eerder opgemerkt is, iets compacter gemogen. 3½* lijkt nog steeds wel een adequate score.

Zo'n prog album moet je volgens mij ook niet meteen te snel in een keer aandachtig willen consumeren. Mijn eerste oppervlakkige indruk is dat er de hele speelduur lang lekker gemusiceerd wordt. Het enige andere album dat ik ken is hun laatste, +4626-Comfortzone. Die klinkt enerzijds ontoegankelijker door de soms wringende zanglijnen maar heeft anderzijds wel meer momenten die makkelijk blijven hangen. Om Destined Solitaire goed te leren kennen heeft het nog heel wat draaibeurten nodig lijkt me. Maar ik kijk er naar uit om het langzaam te laten rijpen. +75 minuten muziek, hier kan ik weer even mee voort.