Miles Davis - Young Man with a Horn (1952)
mijn stem
21 stemmen
0
geplaatst: 15 juli 2010, 16:10 uur
Ik las toevallig over deze CD, nou ja, vooral over het nummer Donna in een stukje over Miles Davis in het boekje dat bij The Complete Bitches Brew S... zit. Dat maakte me toch wel enigszins nieuwsgierig en ben ik er maar naar gaan luisteren. Toch wel een heel onbekende plaat dit, wat van Miles' eerst uitgebrachte werk. Een leuk albumpje, beslist niet bijzonder, maar zeker leuk om zo af en toe eens te beluisteren 
. 3,5*.
. 3,5*.
2
geplaatst: 17 januari 2020, 10:43 uur
Miles Davis- trompet; J. J. Johnson- trombone (behalve 3 en 6); Jackie McLean- altsax (behalve 3 en 6); Gil Coggins- piano; Oscar Pettiford- bas; Kenny Clarke- drums
Miles Davis startte zijn carrière veelbelovend als trompettist in de legendarische band van Charlie Parker, maar na het tegenvallende succes van zijn vroege solowerk (o.a. het nu klassiek geachte Birth of the Cool) zakte hij weg in een heroïneverslaving. Begin jaren vijftig nam hij mondjesmaat nog platen op, vooral voor Prestige, het enige label dat nog geld in hem durfde te steken.
Het enige label? Nee, want ook Blue Note verwelkomde Davis tijdens deze periode een paar keer in de studio. De eerste van drie sessies voor Blue Note vond plaats op 9 mei 1952, en het is gelijk de enige plaat die Davis dat jaar zou opnemen en uitbrengen.
Deze plaat kom je zelden tegen in lijstjes met Davis-klassiekers. Heel soms wordt ‘Young Man With A Horn’ wel genoemd als sleutelplaat in de ontwikkeling van de hardbop-stroming, al vind ik dat een béétje gezocht. Althans: als bopmuzikanten gaan spelen op een bluesy manier dan heb je al bijna hardbop, natuurlijk (zelf zou ik eerder Walkin’ (opgenomen in 1954) beschouwen als de eerste ‘hardbopplaat’ van Miles Davis, maar goed, dat is een discussie voor haarklovers).
Bluesy en relaxed dus, om niet te zeggen: een beetje gemakzuchtig. Met het gekozen materiaal werd duidelijk niet gestreefd naar een originaliteitsprijs (vier redelijk platgetreden standards, twee gerecyclede versies van eerder opgenomen eigen composities), en het spel is niet al te ambitieus. De sfeer is er één van: lekker dagje in de studio, paar centjes bij elkaar toeteren. Als je kunt horen dat Davis in deze periode de weg kwijt is, dan is het vooral vanwege dat.
Het zou een zwakte kunnen zijn, maar gek genoeg vind ik het hier niet zo erg. Bij latere platen gaat de koele hipster-artistiekerigheid van Miles Davis me nog wel eens irriteren. Hier krijg ik bijna het gevoel dat ik kan horen hoe het zou zijn geweest een band als dit in een jazzclub te hebben gezien, zeventig jaar geleden. Heerlijk ongedwongen en vriendelijke muziek, zonder al te veel pretenties maar met veel spelplezier.
De plaat opent met een verrukkelijke versie van ‘Dear Old Stockholm’: een melodie die gemaakt lijkt te zijn voor de lyrische koelheid van Davis. De trompet zweeft heerlijk droog over de subtiele groove van Clarke en Pettiford. Genieten! Die smeuïgheid komt ook terug in de ballads ‘Yesterday’ en ‘How Deep Is The Ocean’, waar Davis als enige soleert. De speelsheid van sidemen McLean en Johnson komt dan weer goed van pas op de andere tracks, heerlijke stuiterbop waarbij met name ‘Woody ’n You’ niet te versmaden is.
Alfred Lion (eigenaar van Blue Note) staat bekend als één van de beste jazzproducers van zijn tijd, en ook deze plaat heeft een mooi helder, gedefinieerd geluid, zeker vergeleken met sommige opnames van Davis voor Prestige.
Uiteraard zijn er grotere klassiekers binnen het oeuvre van Davis, maar ik vind dit gewoon een erg lekkere plaat.
(NB Nadat het formaat 10”-lp in onbruik raakte, bracht Blue Note zijn Davis Sessies opnieuw uit als Miles Davis Volume 1 en Miles Davis Volume 2, de meeste luisteraars zullen deze opnames nu beluisteren onder één van die titels).
Miles Davis startte zijn carrière veelbelovend als trompettist in de legendarische band van Charlie Parker, maar na het tegenvallende succes van zijn vroege solowerk (o.a. het nu klassiek geachte Birth of the Cool) zakte hij weg in een heroïneverslaving. Begin jaren vijftig nam hij mondjesmaat nog platen op, vooral voor Prestige, het enige label dat nog geld in hem durfde te steken.
Het enige label? Nee, want ook Blue Note verwelkomde Davis tijdens deze periode een paar keer in de studio. De eerste van drie sessies voor Blue Note vond plaats op 9 mei 1952, en het is gelijk de enige plaat die Davis dat jaar zou opnemen en uitbrengen.
Deze plaat kom je zelden tegen in lijstjes met Davis-klassiekers. Heel soms wordt ‘Young Man With A Horn’ wel genoemd als sleutelplaat in de ontwikkeling van de hardbop-stroming, al vind ik dat een béétje gezocht. Althans: als bopmuzikanten gaan spelen op een bluesy manier dan heb je al bijna hardbop, natuurlijk (zelf zou ik eerder Walkin’ (opgenomen in 1954) beschouwen als de eerste ‘hardbopplaat’ van Miles Davis, maar goed, dat is een discussie voor haarklovers).
Bluesy en relaxed dus, om niet te zeggen: een beetje gemakzuchtig. Met het gekozen materiaal werd duidelijk niet gestreefd naar een originaliteitsprijs (vier redelijk platgetreden standards, twee gerecyclede versies van eerder opgenomen eigen composities), en het spel is niet al te ambitieus. De sfeer is er één van: lekker dagje in de studio, paar centjes bij elkaar toeteren. Als je kunt horen dat Davis in deze periode de weg kwijt is, dan is het vooral vanwege dat.
Het zou een zwakte kunnen zijn, maar gek genoeg vind ik het hier niet zo erg. Bij latere platen gaat de koele hipster-artistiekerigheid van Miles Davis me nog wel eens irriteren. Hier krijg ik bijna het gevoel dat ik kan horen hoe het zou zijn geweest een band als dit in een jazzclub te hebben gezien, zeventig jaar geleden. Heerlijk ongedwongen en vriendelijke muziek, zonder al te veel pretenties maar met veel spelplezier.
De plaat opent met een verrukkelijke versie van ‘Dear Old Stockholm’: een melodie die gemaakt lijkt te zijn voor de lyrische koelheid van Davis. De trompet zweeft heerlijk droog over de subtiele groove van Clarke en Pettiford. Genieten! Die smeuïgheid komt ook terug in de ballads ‘Yesterday’ en ‘How Deep Is The Ocean’, waar Davis als enige soleert. De speelsheid van sidemen McLean en Johnson komt dan weer goed van pas op de andere tracks, heerlijke stuiterbop waarbij met name ‘Woody ’n You’ niet te versmaden is.
Alfred Lion (eigenaar van Blue Note) staat bekend als één van de beste jazzproducers van zijn tijd, en ook deze plaat heeft een mooi helder, gedefinieerd geluid, zeker vergeleken met sommige opnames van Davis voor Prestige.
Uiteraard zijn er grotere klassiekers binnen het oeuvre van Davis, maar ik vind dit gewoon een erg lekkere plaat.
(NB Nadat het formaat 10”-lp in onbruik raakte, bracht Blue Note zijn Davis Sessies opnieuw uit als Miles Davis Volume 1 en Miles Davis Volume 2, de meeste luisteraars zullen deze opnames nu beluisteren onder één van die titels).
* denotes required fields.
* denotes required fields.