Coalesce - Ox (2009)

Mooi dat ze terug zijn. En het perfecte recept voor de kater die Mastodon achterlaat met het veel te veilige en niet woeste 'Crack The Skye'.

Zo, dit blaast wel even veel moderne Hardcore/Mathcore omver. Enige is, dat hier ook de trend weer voort gezet van al die opgeblazen prodcties. Maargoed het is iets van deze tijd en dat was bij Burst en Meshuggah ook al zo. Jammer, maar maakt de muziek er in dit geval gelukkig niet minder op.
Cijfer volgt nog wel.

Blijkbaar heb ik een sensatie gemist, want ik had voordat de promo op mijn deurmat viel nog nooit gehoord van deze band. Langs de andere kant weet het mij niet echt te boeien, daarvoor klinkt het net iets te 'droog'.

Eentonig en ongeinspireerd, hele matige zanger, ik vind het niks.

Dit album kreeg ik als tip van bennerd. Ik had gelezen dat deze band aan het begin stond van het genre Mathcore samen met The Dillinger Escape Plan. Deze 2 bands zijn compleet verschillend.

Een ding valt gelijk op: Wat een heerlijke sound! Een organische sound die tenminste niet overgeproduceerd is. Coalesce heeft ook veel meer groove dan Dillinger. De laatste band houdt zich meer bezig met rare ritmes terwijl Coalesce vette maar dan ook moddervette grooves neerzet. En daar hou ik wel van.

Ook zijn er paar uitstapjes op dit album, er zit zelfs nog wat blues in. Na een half uur is mijn aandacht wel weg, langer had het niet moeten duren. Een beoordeling komt later, eerst nog een keer beluisteren.