Silje Nergaard - A Thousand True Stories (2009)

Silje Nergaard heb ik wel eens zien optreden in een klein zaaltje te Rotterdam (Lantaren-Venster). Het was een mooie avond waar Nergaard zich presenteerde als een bescheiden zangeres met een strot waar je u tegen zegt.
Ietwat zoetsappig net als op haar cd's maar dat mocht de pret niet drukken; ze is een wat 'volwassener keuze' i.p.v. bijvoorbeeld Norah Jones, alhoewel ik die ook goed weet te waarderen.
Jones presteert het om telkens met een herhalingsoefening op de proppen te komen en het is de kritiek die ik nu ook op Nergaard heb.
Het is wederom perfecte late-night muziek voor het inmiddels bekende avondje met wijn en kaarsen, maar als je één van haar vorige albums al hebt vult dit niet echt veel meer aan en juist met dit soort nummers is het zo dat het langzaam aan een grote brei begint te worden. Je hebt geen idee meer naar welk nummer je nu zit te luisteren laat staan van welk album.
Neemt niet weg dat het geen kwaad kan om er een romantische of sfeervolle avond mee door te brengen, en als je het allemaal in de shuffle stand gooit merk je ook niet meer of je nu naar een oudere cd zit te luisteren van Silje Nergaard of naar dit laatste album A Thousand True Stories. En laten we eerlijk wezen: iedereen heeft toch wel eens behoefte aan een avondje heerlijke achtergrond muziek?! Laat het dan de muziek van deze getalenteerde zangeres zijn want het is in elk geval geen bloedeloze muzak.
O ja: Frozen is geen cover van de bekende Madonna hit en het orkest dat we horen is ons eigen Metropole orkest. Het is maar dat u het weet
Mijn beoordeling valt nu voor het eerst een halfje lager uit dan gebruikelijk voor Silje, maar dat is meer vanwege het feit dat ik het truukje nu wel ken, niet vanwege de kwaliteit, want het doet zeker niet onder voor haar vorige albums en het bevat wederom weer een paar zeer mooie nummers. Heerlijk.


Waar liggen de kaarsen?

Dit is voor mij de beste van Silje en ik vind de samenwerking met het Metropole orkest heel geslaagd.
Het is een prachtige cd geworden met mooie arrangementen van Vince Mendoza; dit vind ik echt een verrijking.
Qua composities blijft ze heel herkenbaar maar ze is wel degelijk rijker en vollediger geworden.
Ik had bij de vorige cd een beetje het gevoel van "dit heb ik al eerder gehoord" maar deze vind ik echt weer een aanwinst, deze cd is echt een niveau verder dan haar vorige werk.
Ze noemt zelf Joni Mitchell als één van haar voorbeelden en in enkele nummers hoor je duidelijk dat zij een geestverwant is die in dezelfde vijver zit te vissen.
Vooral in while you were gone hoor je heel goed aan de zanglijn (Mitchell jaren 70) dat zij op hetzelfde niveau gekomen is en dat bedoel ik echt als een compliment en niet als naaperij want het is wel degelijk heel origineel wat ze hier laat horen.
Ik geef haar in ieder geval 4 sterren want met minder doe ik haar tekort.