Georgia Anne Muldrow - Umsindo (2009)

Je hebt zo van die albums waarvan je voor er ook maar 1 noot van te hebben gehoord, al weet dat het gewoon goed zal zitten. Bij Ms. One van 2 maanden geleden had ik dat gevoel niet echt, maar wel dus bij deze echt volwaardige tweede LP van Georgia Anne Muldrow. Ik heb hem net binnengehaald uit de wereldwijde vijver, dus de bevestiging dat het goed zit met Umsindo zal niet lang meer uitblijven. Umsindo is trouwens het Zulu-woord voor geluid. Het album zou dan ook een ode zijn aan het moederland Afrika en haar voorouders. Natuurlijk zit het goed!

Dit lijkt mij ook meer een echte tweede solo, ja. Bij dat andere album uit dit jaar neemt ze de producers functie ook voornamelijk opzich, en ze nodigt veel artiesten uit.
Ben benieuwd naar de inhoud van deze plaat.

Afrika. Naar het schijnt komen we er allemaal vandaan. Een album gewijd aan “the motherland” en “it’s ancestors”, het zou dus tot elk van ons betrekking kunnen hebben. Na een onschuldig staaltje van ‘her first Swahili lessons’ wordt echter snel duidelijk dat Georgia haar inspiratie niet altijd zover terug in de geschiedenisboeken gaat zoeken. Met als kernpunt de opkomst van de slavernij ginds en de gevolgen daarvan (als Afro-Amerikaanse is ze zelf een gevolg) wordt het opeens veel minder toegankelijk; des te persoonlijker wel. Een album voor iedereen die het WIL horen. Een album dat iedereen zou moeten horen.

Hoewel Umsindo wat traag op gang komt, schetst het wel meteen een goed beeld van waar het album naar toe gaat. Het verhaal van Georgia Anne Muldrow (en haar voorouders) wordt op gang getrokken. Dat ze daarbij zulke synthy sounds gebruikt is best verrassend gezien het Afrikaanse thema. Muldrow hoeft dan ook niet in cliché’s te vervallen; haar songs ademen Afrika. Het zit gewoon in haar.
Met ‘Daisies’ gaat Umsindo echt van start. Een positieve song, die haar liefde voor het moederland tentoon spreidt. De overwegende noot van het album is trouwens positief te noemen. Bitsig wordt het enkel als er betrekking wordt gemaakt tot Muldrows huidige residentie: The United States of America, of dat nu via de vroegere slavernij is of via het huidige beleid. In ‘Caracas’ laat Georgia Anne Muldrow er geen twijfel over bestaan: “I’m not a part of this country, there ain’t no America in me”.
Naarmate het album vordert lijkt de klemtoon steeds meer van het universele naar het persoonlijke te verschuiven. Voor haar is het een kleine stap, van Afrika naar Georgia; of zelfs géén stap at all. Die kentering is merkbaar in ‘Roses’, misschien wel dé toptrack van het album. Mochten radiostations deze song oppikken, het werd gegarandeerd een hit in de charts. En ‘Roses Pt. 2’ een banger in de clubs (in de Tiësto-remix welteverstaan). Ook andere topsongs als ‘Idlozi’, ‘E.S.P.’ en ‘De Wiz’ (hoewel misschien minder hitgevoelig) tonen op een bijzondere manier een diepere kijk in de ziel van Georgia Anne Muldrow.

Het valt op dat Umsindo als geheel bijzonder aangenaam wegluistert, daar waar haar eerste langspeler nog een ietwat schokkender tempo had. Muldrow heeft duidelijk evenveel tijd gestoken in het maken van een goed album als in het maken van goede songs. Zo kan je hier heel wat ‘tussenstukken’ terugvinden, die twee liedjes naadloos met elkaar verbinden (vaak de tracks onder de 2 minuten). Het is zowat het tegenovergestelde van een interlude, wat meer iets onderbrekends, vaak vervelend en compleet nutteloos is. Als songs op zich zouden deze tracks wat magertjes uitvallen, maar binnen deze context zijn ze perfect. Het is de lijm die het geheel bijeen houdt.

Een hele bank vooruit met deze release, en da’s niet enkel muzikaal gesproken! Na een vijftal releases als uitvoerend artiest sinds 2006, lijkt het alsof we met Umsindo voor het eerst Georgia Anne Muldrow echt als persoon leren kennen. Het mag dan verkocht worden als een Afrika-tribute, in werkelijkheid heeft dit album maar één bestemming: Georgia!