Momus - Circus Maximus (1986)

Het debuut van Momus heeft heel soms qua sfeer wel wat weg van Leonard Cohen en op andere momenten heeft het weer iets van Nick Drake of gaat het een cabaret-kant op (The Day the Circus Came to Town). Ook Momus kent scherpe teksten (hier lijkt het nogal vaak over de bijbel te gaan zonder dat het als godsdienstig bestempeld kan worden) en muzikaal heeft het iets desolaats.
Het album steunt zwaar op (akoestische) gitaar maar kent heel veel subtiele toevoegingen die het sjeuig maken en houden. Vooral de xylofoon valt op, maar een fijne cello of snerpende sax zijn ook terug te horen.
Wat dit album anders maakt dan soortgelijke albums is een zekere onderhuidse spanning die je de hele tijd voelt broeien. Ik heb geloof ik ook wel 5 keer gekeken naar de releasedatum: dit is zo niet-jaren '80.
Heel opvallend hoor ik in elk nummer ook wel iets dat ik telkens maar niet kan thuisbrengen en dan gaat het denk ik om artiesten uit allerlei decenia. Laat ik ook een heel voorzichtig een Belle and Sebastian noemen; met name het stemgeluid en muzikaal komt het soms ook wel wat in de buurt.
Hoe dan ook best opvallend dat dit blijkbaar niet zo bekend is op musicmeter; ik denk dat er best wat meer publiek voor zou kunnen zijn.
Let trouwens ook op de bonustracks Nicky, Don't Leave en See a Friend in Tears die eigen versies zijn van Brel's Jacky, Ne Me Quitte Pas en Voir Un Ami Pleurer.

Herkenbaar. Op het spoor gebracht door Dwejkk_. Fascinerend album, dat goed in mijn brede straat valt.