Joe - Signature (2009)

Joe, de man van de bekende smooth R&B songs is weer terug met een nieuwe cd'tje. Na de tussenpoos 'Joe Thomas, New Man' is dit een geheel nieuw album.
Ik hield altijd van zijn stem. Vooral ten tijde van het album 'My Name is Joe' uit 2000.
Maar nu is er dus 'Signature'

Het album begint met wat we van Joe kennen. Smooth, slick R&B. Slowjamz, R&B-ballad, noem het wat je het noemen wil maar het is betekend allemaal hetzelfde. Muziek om bij weg te zwijmelen. En dat kan best lekker zijn, maar albumopener 'Majic' is mij iets te repetetief.
'Sex Girl' kent een meer nowadays productie. Een beetje een geval van meelopen met de massa dus. Een saai nummer.
'Very Special Friend' is alweer het bekende recept van Joe. Een ballad ten top, maar dit keer zingt Joe opvallend beter als op voorgaande 2 songs. Hij gooit eindelijk meer emotie in zijn stem.
'Friends Don't Let Fríends' klinkt vooral op muzikaal vlak anders. Het lijkt meer live ingespeeld in plaats van door de computer geproduceerd. Dat geeft het nummer meteen meer inhoud en diepte mee. Joe zingt ook erg goed bij dit nummer.
'Worst Case Scenario' zorgt dat het niveau weer wat inzakt. Wederom een standaard nummer. Verrast nergens, boeit nergens.
'Wanna Be Your Lover' is love making music ten top. Iets waar Joe altijd in uitgeblonken heeft. En dat hij nog steeds kan bewijst hij hier. Het nummer luistert fris weg. Heeft een lekkere sfeer en doet je relaxed meebewegen.
'Miss My Baby' is gewoonweg een erg slaapverwekkend nummer. De productie is quasi-loom, maar weet nooit op de goede manier loom te zijn. Wat is het soms een straf om naar muziek te luisteren.
'Come Get to This' begint met een topnoot die Joe uit zijn stortje perst. Ook dit nummer doet muzikaal live ingespeeld aan. En dat geeft toch altijd meer inhoud aan de song. Misschien wel de beste track van het album. Vooral zangtechnisch.
'Metaphor' heeft een Spaans-orend gitaartje. Lekker sfeertje, lekker gezongen. Gewoon een lekker nummer. Niets meer, niets minder.
'Love's Greatest Episode' is dan meteen alweer een tegenvaller. Te zoetsappig. Ja, zoetsappig is een synoniem voor Joe. Maar hier schiet hij er te ver in door. Al raak hij soms een paar noten erg fijn.
'Sensitive Lover' is de eigenlijke albumafsluiter. En het album sluit erg middelmatig af. Het luistert zo erg weg dat je niet eens door hebt dat het over is. Jammer.
'Change' is een bonustrack die wel op mijn versie stond. Het is een meer een midtempo song tussen als het slow-song geweld. Ook dient het duidelijk te zijn dat Joe het niet zingt, maar een protegé van de beste man, Lilith genaamd.

Concluderend een erg matig album dus. Het niveauverschil is veel te groot. Leuk om af en toe de goede songs tussenuit te pikken, maar geen album dat ik nog snel in zijn geheel zal gaan opzetten.