Mangrove - Beyond Reality (2009)

Huh... nog niemand wat geschreven.. ach ja, cd is ook nog maar net uit. Gisteravond was het presentatie-concert en ik kwam behoorlijk onder de indruk daar van terug. Live is dit toch echt wel een band die niet te versmaden is.

Maar op een of andere manier hadden ze dit nog nooit goed op een studio-album weten vast te leggen. Maar de oplettende lezer ziet dat ik in de verleden tijd spreek want met Beyond Reality is het hun dan eindelijk gelukt.

Het meest in het oor springende aspect is het feit dat eindelijk Roland's zang er fantastisch op staat. Mijn conclusie is dat Roland de kritiek op z'n zang ten harte heeft genomen en zanglessen heeft gevolgd. Zijn stem is minder dun, er zit meer controle in en er is zorg aan besteed om hem zo goed mogelijk op te nemen. Resultaat: hij klinkt nu als een kruising tussen Roine Stolt (Flower Kings) en Max Werner (Kayak). Beide zijn ook geen super-zangers maar wel karaktervolle waarbij Stolt ook af en toe best soulvol / emotioneel kan klinken. Dit alles hoor ik nu veel meer bij Roland terug.

Alle bekende Mangrove elementen zitten er weer in maar het gehele gerecht is nu precies goed op smaak: de slepende passages met lyrische gitaarsolo's, Chris Jonker's flitsende synthsolo's, mooi ingetogen pianospel en rollende orgel klanken. Joost Hagemeijer's drumwerk is samen met Pieter Drost's basspel de motor die de muziek van Mangrove voortstuwt. Ik mag met name Drost's bas klank die een lekker ronkend / zoemend randje waardoor die mooi door het totale klankbeeld heen prikt.

Enige flauwe aspect aan het album is een deel van het artwork. Leuk dat er bepaalde zaken gespiegeld in het boekje staan maar om nou alle songteksten te spiegelen en dan door te verwijzen naar de website, daar krijg ik een beetje het gevoel bij van een iets te ver doorgedreven grap.

Ok, ik hoor dus net de studio-versie van het titelstuk voor het eerst en wie nu nog durft te zeggen dat de zanger eigenlijk niet zo goed is, nou ja, dan weet ik het niet meer. Met name als hij met meer power gaat zingen is het soms 2 druppels water Roine Stolt.

Zie ook mijn recensie op Progwereld: Progwereld

Deze band is enorm gegroeid in haar vorm, zowel op vocaal als muzikaal gebied.
Wie de eerste twee Mangrove-albums heeft gehoord en afgehaakt zijn door de zang, doen er zeker goed aan eens naar dit album te luisteren.

Heb de cd nu drie keer beluisterd en hoewel ik geen fan van progressive rock ben, moet ik zeggen dat vooral wat betreft het instrumentale gedeelte ik het een indrukwekkende plaat vind. Soms krijg ik 't idee dat de toetsen niet echt een eigen geluid hebben, erg gelaagd of zo? Maar qua compositie sterk en met een lekker smaakje dat blijft hangen.

Deze CD is veeeeeel beter dan de voorganger. De zang is beter, muzikaal klopt het ook beter. Nog zo'n album en ik ben een fan! Mooie symfo-rock.

Zeker een prima album.
Er zit nog veel groei in deze Nederlandse prog.rock band.
Zij verdienen alleen een veel groter publiek.

De nieuwe Knight Area valt daarentegen wat tegen.
Zij krijgen echter wel meer aandacht.

Goede cd van een Nederlandse progrockband met een uitstekende livereputatie.Dit album zal veel mensen aan kunnen spreken die van Pendragon, Flamborpugh Head,IQ en Arena houden. Mooie stijlvolle composities en goede instrumentalisten.

Vind het juist minder dan zijn voorganger na een aantal luisterbeurten.
Wel iets pittiger.
Misschien komt het nog.

Valt niet tegen. Wat ik voorheen van Mangrove gehoord had, werd vooral gekenmerkt door een gebrek aan urgentie en dat is hier toch wat verbeterd. Wel liggen de roots van de band nog zeer nadrukkelijk in de jaren '70. Nu en dan riekt het bijna naar plagiaat (van in afnemende mate Genesis, Van Der Graaf Generator en Camel). De zang is inderdaad verbeterd, al is "klinkt als Roine Stolt" voor mij geen aanbeveling.

Al met al wel een aardige cd, maar daarmee is het ook wel weer gezegd.

Weet je, ik stond gisteren erg onbevangen bij het concert dat ze in De Boerderij gaven. Meer dan een paar nummers had ik niet van ze gehoord dus het was een verrassing wat ik te horen zou krijgen.
Ik kan een aantal zaken noemen die me bevielen en ik kan een paar onderdelen noemen die me minder aanspraken, en met stip bovenaan die tweede lijst staat dat ik weinig lijn in de nummers kon ontdekken. Een nummer begon, vervolgens werd er tien minuten lang goed gespeeld en daarna was het nummer afgelopen en begon het volgende nummer. Pendragon, Arena en IQ zijn mijns inziens juist erg sterk in het maken van nummers die gemakkelijk in het gehoor liggen, met refreintjes enzo. Bij Mangrove miste ik dat juist op het eerste gehoor heel erg, hopelijk lukt het wel na een paar keer luisteren.

Overigens heb ik geen vergelijkingsmateriaal, maar de zanger vond ik gisteren uitstekend.