Conrad Schnitzler - Convex (1982)

Het is niet de makelijkste muziek die Conrad Schnitzler aan de cd toe vertrouwt. Op het Internet circuleren dan ook filmpje waarin hij te zien als een jager naar geluiden. Gewapend met een grootte pluche microfoon gaat hij stad en land af op zoek naar geluiden dus. Het ziet er wat vreemd uit, maar als dit je invalshoek is hou ik je niet tegen.

De meeste platen die ik van hem heb gehoord zijn dus experimenteel van aard en zeker niet geschikt om op te ontspannen en in gedachten naar mooie werelden af te reizen. En daar sluit dit Convex zich wel bij aan. Muziek de prima zou passen bij experimenteel ballet bijvoorbeeld. In gedachte hoor ik de choreograaf zeggen dat je je moet verbeelden dat je een verwelkte bloem bent die wat staat na te hangen in de regen op een koude dag. Zo komt de muziek op dit album bij mij over.

Mede door het bovenstaande lijkt het album te duren en te duren, ondanks dat er soms wat grappige klanken zijn te horen. Maar het is bovenal de depri en desolate sfeer die dit album niet tot een waar luistergenot laten uitgroeien. Het pakt me niet ondanks de verbeelding die ik bij sommige geluiden heb. Wellicht leuk voor bij een tekenfilm die ook saai van aard is, meer kan ik er niet van maken.