Sonny Rollins - Tour de Force (1958)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige
-
Ee-Ah (6:52)
-
B. Quick (9:13)
-
Two Different Worlds (7:37)
-
B. Swift (5:15)
-
My Ideal (4:21)
-
Sonny Boy * (8:22)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
33:18
(41:40)
2
geplaatst: 14 maart 2021, 22:28 uur
Met: Sonny Rollins (tenorsax); Kenny Drew (piano); George Morrow (bas); Max Roach (drums); Earl Coleman (zang op ‘Two Different Worlds’ en ‘My Ideal’)
Net als Max Roach Plus Four opgenomen met de drie overlevenden van het Max Roach/Clifford Brown-kwintet, plus in dit geval pianist Kenny Drew. Dat moet nog steeds wel een bitterzoete ervaring zijn geweest in de studio, zonder de in juni van dat jaar bij een auto-ongeluk omgekomen Brown en Richie Powell.
Van een rouwende sfeer is hier echter geen sprake, zoals songtitels als ‘B Swift’ en ‘B Quick’ misschien wel voorspellen. Dat is pure bop-gymnastiek, waarin Roach en Rollins het ene na het andere muzikale salvo op elkaar afvuren. Indrukwekkend om te horen, hoewel niet de meest emotioneel aangrijpende opnames uit de jazzgeschiedenis. Morrow en Drew komen er bijna niet aan te pas.
Die laatste mag dat goedmaken op ‘Two Different Worlds’ en ‘My Ideal’, nogal weeïge ballads waarbij zelfs een crooner komt opdraven. Dat had van mij niet per se gehoeven, maar ach, Drew krijgt eindelijk een beetje speelruimte en ook Rollins mag bewijzen dat hij ook in ballads heer en meester is.
De nodige balans wordt gevonden in opener ‘Ee Ah’ en afsluiter ‘Sonny Boy’, beide buitencategorie hardbop, al kun je stellen dat die laatste eigenlijk niet meetelt, omdat ie niet op de oorspronkelijke LP staat. Nu is alles wat Rollins in de periode 1956-1958 opnam ruim de moeite van het aanhoren waard, zover ik het heb kunnen beoordelen. Dat geldt ook zeker voor Tour de Force, al is het als album wel een beetje ‘all over the place’.
En misschien komt het doordat ik de laatste tijd meer naar zijn platen op Blue Note heb geluisterd, maar hier valt de matige productie van Prestige me wel nogal op (iets wat ik bijv. niet heb bij Saxophone Colossus, toch ook een plaat van Prestige).
Net als Max Roach Plus Four opgenomen met de drie overlevenden van het Max Roach/Clifford Brown-kwintet, plus in dit geval pianist Kenny Drew. Dat moet nog steeds wel een bitterzoete ervaring zijn geweest in de studio, zonder de in juni van dat jaar bij een auto-ongeluk omgekomen Brown en Richie Powell.
Van een rouwende sfeer is hier echter geen sprake, zoals songtitels als ‘B Swift’ en ‘B Quick’ misschien wel voorspellen. Dat is pure bop-gymnastiek, waarin Roach en Rollins het ene na het andere muzikale salvo op elkaar afvuren. Indrukwekkend om te horen, hoewel niet de meest emotioneel aangrijpende opnames uit de jazzgeschiedenis. Morrow en Drew komen er bijna niet aan te pas.
Die laatste mag dat goedmaken op ‘Two Different Worlds’ en ‘My Ideal’, nogal weeïge ballads waarbij zelfs een crooner komt opdraven. Dat had van mij niet per se gehoeven, maar ach, Drew krijgt eindelijk een beetje speelruimte en ook Rollins mag bewijzen dat hij ook in ballads heer en meester is.
De nodige balans wordt gevonden in opener ‘Ee Ah’ en afsluiter ‘Sonny Boy’, beide buitencategorie hardbop, al kun je stellen dat die laatste eigenlijk niet meetelt, omdat ie niet op de oorspronkelijke LP staat. Nu is alles wat Rollins in de periode 1956-1958 opnam ruim de moeite van het aanhoren waard, zover ik het heb kunnen beoordelen. Dat geldt ook zeker voor Tour de Force, al is het als album wel een beetje ‘all over the place’.
En misschien komt het doordat ik de laatste tijd meer naar zijn platen op Blue Note heb geluisterd, maar hier valt de matige productie van Prestige me wel nogal op (iets wat ik bijv. niet heb bij Saxophone Colossus, toch ook een plaat van Prestige).
* denotes required fields.
* denotes required fields.