Jimi Hendrix - Rainbow Bridge (1971)

Mijn eerste Hendrix. Als twaalfjarig jochie gekocht bij de roemruchte platenzaak 'Bij de Put' te Leeuwarden. Daarna: liefhebber voor het leven.

dit zijn geen live opnames! earth blues, dolly dagger, room full of mirrors, hey baby zijn ook op de cd first rays of the new rising sun te horen. dolly dagger is een heerlijk uptempo nummer, earth blues klinkt vreemd qua tempo, maar niet slecht, pali gap is een instrumentaal nummer, room full of mirrors heeft de fantastische ritmesectie billy cox en buddy miles; star spangled banner klinkt bedaarder dan de versie van woodstock; look over yonder rocks lekker; hear my train.. klinkt ondanks de lengte nergens vervelend, er staan ook 2 versies van dit nummer op het hendrix album "blues"; hey baby heeft geen definitieve lead vocal van hendrix gekregen, daarom hoor je hem aan engineer eddie kramer vragen: "is the microphone on?" toch een prachtig nummer.niet het sterkste postuum uitgebrachte album van hendrix, maar toch wel een interessante.

Ongelofelijk eigenlijk hoeveel postuum materiaal van Hendrix is uitgebracht en bovendien nog van goede kwaliteit is. Hey Baby en Dolly Dagger zijn mijn favorieten van dit album dat verrassend genoeg geen zwakke momenten ken; 4* is het wat mij betreft meer dan waard. Als zijn postume werk al zo goed is, want is het besef van zijn gemis dan toch groot hè; want wat had die jongen nog allemaal kunnen doen!

Kant a begint alleraardigst. maar Star Spangled Banner is werkelijk verschrikkelijk. Live is dat nog indrukwekkend, op de studio versie mondt 't uit in een brij van ellende. En het eerste nog herkenbare stuk is veel te hoog, en lelijk. Een absolute draak.

Hear My Train a Comin' lijkt dan toch echt een live opname, maar deze is wel weer verdomd lekker.

Toch ben ik niet overdonderd, en zal de plaat wellicht nog wat meer moeten horen. Ik begin met 3 sterren.