Jon Bon Jovi - Destination Anywhere (1997)

Wat is dat Midnight in Chelsea een zeikplaat zeg! En in elk rockballed/rockclassic radiostation wordt ie zo'n beetje net zo vaak gedraaid als Kane. Elke 2 uur ofzo dus. Ga maar weer ID & T luisteren.

Goede Cd van JOn. Zelfs Midnight in Chelsea.

Helemaal mee eens. En Destination Anywhere is heerlijk

mooie man hier nog en hij heeft ook nog eens een mooie stem.

Een plaat om s'avonds mee door de stad te dwalen. Mocht je de film 'Destination: Anywhere' hebben gezien dan begrijp je dat vast. Verwacht geen (stevige) rock & roll zoals we dat van zijn band kennen maar goede 'poppy' avondliedjes waar ook de hand van co-writer Dave Stewart in te horen is.

Prima soloplaat van Jon. Beter zelfs dan veel van het werk van zijn band.

Dit was zo'n afknapper na het geweldige These days en het eerste solo album van hem.
Ik kocht hem de dag dat hij uitkwam maar na duizend en 1 luisterbeurten gaat hij er nog niet in.

Mede door de productie, gelukkig stonden er op de singles
akoestische uitvoeringen waarvan er een paar echt geweldig waren maar de studio versies lopen daarop ver achter

"Destination Anywhere" is een alleraardigste soloplaat geworden van Jon Bon Jovi. Los van zijn gebruikelijke bandmakkers laat hij toch een verfrissend geluid horen. Natuurlijk zijn de gebruikelijke Bon Jovi kenmerken wel aanwezig, maar toch klinkt het allemaal iets meer buiten de man zijn comfort zone. Ook speelt Jon Bon Jovi zelf meer gitaar op deze plaat en dat doet hij niet onverdienstelijk. Hierin wordt hij af en toe bijgestaan door Southside Johnny & The Asbury Jukes gitarist Bobby Bandiera. Soms wordt het allemaal iets te zoet en zijn er iets te veel lalala koortjes, maar over de gehele linie vind ik dit toch een meer dan voldoende plaat. Het solowerk van Jon Bon Jovi komt niet in de buurt van de soloplaten van Bon Jovi partner, mede liedjesschrijver en gitarist Richie Sambora, maar het is een meer dan verdienstelijke poging.

Toch wel een aardig album. Je hoort dat Bon Jovi een prima liedje kan schrijven , maar de productie werkt hier wat tegen hem. Verschillende producers maken er een allegaartje van waar het lastig kiezen valt tussen pop en rock. Soms is het te ingetogen en worden de songs dichtgesmeerd met "Coldplay" lalalala koortjes waar je uitslag tot in je liezen van krijgt. Als het dan wel weer wat "los" gaat wordt er een solo in de kiem gesmoord om het kennelijk radiovriendelijk te houden. Zo hinkt dit album op twee gedachten. En das jammer want de nummer an sich zijn prima. 3 en halve ster en wat meer luisterbeurten in het verschiet .

Met allicht de kanttekening dat bij het uitkomen dezes Coldplay nog in oprichting was

Erg lang geleden dat ik deze in zijn geheel gehoord heb. Wel hoorde ik net August 7, 4:15 weer eens en de gelijkenis met Rockin' in the Free World viel me op.

Eigenlijk is August 7, 4:15 het beste nummer van deze plaat. Met de schrijnende kanttekening dat het een waargebeurd voorval betreft waar de dochter van een voormalig manager dodelijk aangereden werd. De datum en tijdsstip verwijzen naar het exacte moment van overlijden.

In het algemeen is dit album, zoals reeds door anderen aangegeven, wat slap geproduceerd. Er had meer in gezeten. Jon beleefde zijn piektijd.