Thomas Dybdahl - ...That Great October Sound (2002)

Al een tijd geleden ingevoerd, maar nog geen beoordeling gegeven. Nu hij op de luisterpaal staat werd ik hier op attent gemaakt eigenlijk. Is dat een goed teken ? Niet helemaal denk ik, want ik was hem na invoering al weer snel kwijt. Het is allemaal ook niet hemelbestormend. Natuurlijk ook best moeilijk binnen dit genre, want er is al zoveel moois. Misschien dat die 3,5 nog een halfje omhoog gaat als ik me er nu wel wat beter in verdiep

Hmm.. ik vond het juist wel een erg mooie plaat, maar ik heb hem dan ook veel gedraaid. En hij werd alleen maar mooier. Opener From Grace was een paar dagenlang het mooiste liedje dat ik ooit gehoord had. Zo zoet, zo zwoel, zo kwetsbaar, echt prachtig.

Maar het hele album vond ik erg mooi: bitterzoet, breekbaar en subtiel, maar ook groovy. En ik ben verzot op Dybdahls heerlijke, soepele en soulvolle stem.

Laat ik zeggen: ergens tussen Damien Rice en Marvin Gaye.

Net bij een optreden geweest van de beste man in de Willem II in Den Bosch. Erg mooi optreden, lekker veel energie en ze hadden er duidelijk zin in. Luister nu het album. Komt live toch beter tot zijn recht maar er zitten enkele mooie songs tussen.

Gister op Parkpop was het erg mooi, het was nog lekker rustig toen hij begon te spelen, en hij speelde een mooie set, was helaas voorbij voordat ik er erg in had.

Vooral From Grace is een fantastisch nummer.

Een verlate After Parkpopparty.. nagenieten met Thomas Dybdahl.. 22 oktober in het Paard van Troje te Den Haag. Zie www.paard.nl

Superalbum als je het mij vraagt.
Lekker relaxed en heerlijk hoe de drummer zo lichtjes met zijn brushes drumt en hoe de solo gitaar in de mix is gezet. Goede opener

From Grace is geschreven voor Jeff Buckley trouwens

Dat betekent: geintje ?

Nee het is echt waar

Waarom denk je dat? Want het lijkt mij sterk, hoor. Dit is namelijk wat Dybdahl zegt over From Grace in de "liner notes" van dit album:

"The most personal song on the record by far. It was like something bad had been growing in me for ages, like a cancer, without me knowing it & when it erupted it completely threw me off track. It's hard to explain, but it felt going from king of the world to completely washout in a day. Writing the song was pure therapy & it's one of my favorite tracks on the album, dedicated to a very special girl. (..)"

Het moet is afgelopen zijn met die Dybdahl gekte! Ik heb Dybdahl's platen de afgelopen tijd helemaal grijsgedraaid en ik kan er ook niet van af blijven. Ik zag dat ik bij alle bijna alle plaatjes van Thomas al een berichtje had geplaatst, dus vandaar dat ook That Great October Sound aan de beurt is. Deze vind ik iets leuker dan zijn andere platen. Iets vrolijker (al doet de titel van de plaat anders vermoeden) en iets meer grip op de nummers. Ja, erg leuke muziek maakt deze man. Life Here Is Gold lijkt erg op Cowboy Dreams (van zijn b-kantjes) en Outro heb ik ook wel weer genoeg gehoord. Mijn allerbeste Thomas Dybdahl-song staat op dit album: John Wayne. Geweldig nummer! Daarom moet ik deze cd over de gehele lijn toch iets voortrekken met mijn stem op 4* in plaats van 3,5* die ik zijn andere albums heb gegeven.

Wat mij betreft zijn beste plaat, John Wayne is een instant klassieker voor de echte liefhebber van mooie popliedjes.

Knappe cd. Ik heb hem nu een paar keer beluisterd en dit is een zanger die me zeker aanstaat. De voorbije dagen heb ik veel muziek beluisterd die melancholisch is en aansluit bij deze Thomas Dybdahl. Wat me echter bekoort aan Thomas Dybdahl en deze cd is dat hij met zijn zachte, melancholische muziek toch niet langdradig klinkt. Soms loopt men het gevaar dat wanneer een cd volledig bestaat uit wat meer tragere nummers, dat het allemaal wat langdradig overkomt, maar dat is hier dus zeker niet het geval. Hij heeft een zachte, breekbare stem, die zeker niet verveelt. Wat ik ook leuk vind, bijvoorbeeld in het liedje Adelaide is het gebruik van de viool en de mondharmonica. Ik heb me er op betrapt dat ik wel vaker een zwak heb voor viool in liedjes Een gitaar en een stem die zich onderscheid van de gemiddelde pop-zanger zijn voldoende om mij te bekoren (met daarnaast een songtekst die me weet te raken), maar met de inbreng van vioolspel op de juiste momenten kan men bij mij toch nog iets extra teweegbrengen.

Ik ga alleszins zijn andere albums ook eens beluisteren. Een quotering zou ik nu nog niet echt kunnen geven, maar er staan toch al een paar pareltjes in die zeker in mijn vaste playlist verzeild zullen geraken.

Ik kan me zeker wel vinden in die beschrijving . Mijn tip: The National Bank, het hobbybandje van de beste man. Echte aanrader voor liefhebbers van Dybdahl.

Bedankt zal ik zeker doen!

Ahh ik vind dit zonder twijfel Dybdahl's beste album.
Nu heb ik stiekem ook niet alle albums nog geluisterd,
maar grotendeels wel.. En ik denk niet dat een ander
album dit overtreft, maar goed, onder voorbehoud is dit dus de beste voor mij .

'From grace' is echt 1 van de beste beginnende tracks die ik ooit op een album heb gehoord.. Echt een nummer wat me flink meesleept.
De eerste nummers zijn wel de betere, maar de rest van de cd doet er zeker niet veel minder aan. Luistert heerlijk weg

heerlijke cd als je in bed ligt

nog steeds wacht ik op de dag dat de prijs zal dalen .
De plato bij ons heeft 'em nog steeds voor 19euro liggen.. ¬¬

Toch niet weer geinspireerd op John Wayne Gacy, de serial killer? Zoals Sufjan Stevens een gelijknamig nummer heeft gemaakt.

Zijn debuut! Echter leerde ik Thomas Dybdahl hier niet mee kennen. Zijn hier opvolgende album 'Stray Dogs' was mijn kennismaking met deze innemende Noor. Eenmaal overdonderd door 'Stray Dogs' ben ik dit album; 'That Great October Sound' gaan luisteren. Opnieuw overrompeld. Dybdahl wordt vaak vergeleken met 'Damien Rice' en 'Jeff Buckley' en laat ik het daar nou eens niet mee eens zijn. Als fan van die genoemde kunstenaars durf ik hard en stellig te onderbouwen dat het juist drie verschillende artiesten zijn met een geheel eigen identiteit, sound en kwaliteit. De stem van Rice is veel minder zuiver en daardoor meer breekbaar dan het stemgeluid van Dybdahl. En Buckley, tja Buckley. Zijn bereik haalt niemand. En dat hoeft Dybdahl ook niet te proberen van mij. Dybdahls' stemgeluid is gewoon uniek in zijn soort en past deze muziek bij uitstek.

'That Great October Sound'. Ingetogen maar toch zeer sfeervolle nummers. Neigt naar kamermuziek. Maar is het niet. Je komt er van tot rust, maar niet zo erg dat je erbij in slaap valt. Daarvoor is het te ontwapenend, omdat je steeds weer nieuwe dingen hoort. De subtiele percussie, de overige instrumenten die steeds soepeltjes invallen. Soms een viool dan weer een slide,- tafelgitaar. Alles steeds goed in harmonie met elkaar. Perfect op elkaar afgestemd. In sommige nummers resulteert het geheel in een wat jazzy sound zonder dat het meteen nerveus wordt (waar ik bij jazz wel eens last van kan hebben). Andere nummers hebben dan weer meer een soulvibe. En dat gaat allemaal moeiteloos over in elkaar. Bij 'Love's Lost' schreeuwt Dybdahl je zelfs even toe met een gruizig gitaartje op de achtergrond'

Lastig - zo niet onmogelijk - Meest favoriet zijn (uiteraard) 'From Grace', maar zeker ook 'All's Not Lost' (wat een opbouw, wat een emotie). De titeltrack met alle geluidjes, de viool, slidegitaar, jazzy groove, maar ook 'Adelaide', 'John Wayne' en het lekker luchtige en eigenlijk veel te korte 'Dreamweaver'. Nee stop. Wat ik al schreef onmogelijk. En o ja. Ook absoluut niet de bonustrack overslaan; 'I Need Love, Baby Love, Not Trouble'.




Nog even inhaken op deze reactie van user 'Justinx'. Want liefhebbers van Dybdahl zouden inderdaad eens achter het werk van 'The National Bank' aan 'moeten'. Dit gezelschap bestaat uit Thomas Dybdahl op zang en en met de broers Lars & Martin Horntveth als muzikanten. In Noorwegen wordt dit gezelschap omschreven als 'supergroup' (project van Noorse top artiesten). Het is iets meer experimenteel (met name het eerste album) en neigt dan ook meer naar het geluid wat Dybdahl laat horen op zijn latere album uit 2010; 'Waiting for That One Clear Moment. Als je besluit 'The National Bank' een luisterbeurt te geven, zou ik adviseren om met het tweede en meer toegankelijke album te beginnen; Come on over to the Other Side (2008) De nummers 'Home' en 'Family' zijn direct pakkend en zeer fraai. Kan zijn dat andere nummers wat gewenning nodig hebben.

Met terugwerkende kracht zijn oeuvre aan het beluisteren. Zijn laatste albums kende ik wel (en van deze plaat het prachtige 'From Grace') en vond ik prima; maar dit is écht klasse. Besloten om hem volgend jaar maar eens live te zien. Lees in de reacties bij zijn platen dat dit een dimensie aan zijn muziek toevoegd. Dat wil ik dan wel eens meemaken.