Conrad Schnitzler - Electrocon (2006)

Hebben acts als Tangerine Dream en Klaus Schulze een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt heb ik dat bij Conrad Schnitzler niet. Hij is wat in het experimentele en het uitproberen van de dingen blijven hangen. Hierdoor is het muziek geworden die in een klein cultureel centrum tot zijn recht komt, maar in een groot stadion niet eens van de grond komt.

Het is daarmee gelijk duidelijk dit geen muziek is die je niet gelijk opzet om heerlijk op bij te komen naar een drukke werkdag. Daarvoor is het te veel gepiel om het hoofd op leeg te maken. Voor mijn gevoel heeft Conrad Schnitzler net zijn nieuwe instrumenten uit het karton gehaald en weet er al snel wat grappigs mee te maken. Geluiden die het midden houden tussen te zijn terecht gekomen in een vreemd gebouw of aan een cultureel verantwoorde tekenfilm.

Als ik eenmaal in dat sfeertje zit merk ik dat ik steeds geconcentreerder zit te luisteren, want ook al doet het wat experimenteel aan, er zit toch in bijna iedere compositie iets wat interesant is om te horen. Het geeft daarmee ook aan dat het muziek is om voor te gaan zitten. Ga je daarnaast iets anders doen kan ik me zo voorstellen dat je op een gegeven moment daaps in het hoofd wordt.

En dat is ook denk ik de crux binnen het Schnitzler verhaal het is muziek waar je na moet leren luisteren. Op het moment dat dit voor het eerst de cd-speler in ging dacht ik ook: wat heb ik aan mijn fietsbel hangen, maar langzaam maar zeker hoor ik er steeds meer in. Wel gebied me de eerlijkheid te vermelden dat dit geen makkelijke kost is, edoch wel één van de betere die ik van Conrad Schnitzler heb gehoord tot nu toe.