Maxayn - Maxayn (1972)

Als een gazelle in de avondse savanne, op de uitkijk, uitkijkend naar de nieuwe dag. Zo toont Maxayn Lewis haar uitgesproken Afrikaanse profiel. “It was hard for us then, It is hard for us now.” Maar de warme gloed van de ondergaande zon straalt af op de broeierige muziek en mist zijn effect op de gazelle niet. “We’ve been trying for days, And I know we’re gonna make it.”

Hun debuutplaat weet een bijzonder goed en warm gevoel over te brengen, een “alles is niet peis en vree, maar alles kan peis en vree zijn”-soort gevoel. Hun, een band genoemd naar de zangeres, waarbij vooral Andre Lewis als producer en multi-instrumentalist een belangrijke rol speelt, hun, die ongedwongen hun ding kunnen doen weten hun ontspannen plezier in de huiskamer te brengen. Het feit dat er een live opgenomen jam op de plaat staat, die For Jack, schetst meteen de juiste sfeer. Als een laatavondse live-sessie beweegt deze muziek zich om je heen. Niet te misverstaan dat dit wel degelijk goed opgebouwde, afgewerkte nummers zijn!
Opvallend zijn gelijk de twee Rolling Stones covers, ook nog eens twee van hetzelfde album, waarmee ze eigenlijk zo’n kwart van hun album hebben hernomen, best een grappig gegeven. Wel is meteen duidelijk dat hun bedoeling niet is om de originelen naar de kroon te steken, moeilijk ook met nummers die na die drie jaar de klassiekerstatus al hebben moeten bereikt. Met hun sound doordrenkt van keys en blazers weten ze een paar leuke vondsten toe te voegen en blijft de feel zeer relaxt en vrij. We coveren de Rolling Stones, big deal, twee keer, big deal, keep playing that funky music!
Met hun eigen nummers weten ze af en toe een nog diepere indruk op te wekken. De albumopener is meteen een geweldige compositie met de hele band in topvorm, alvast een visitekaartje van Maxayn! Het daaropvolgende liefdevolle Song bevestigt en je vraagt je af waarom deze band niet meer erkenning kreeg en krijgt.
Het meest intrigerende nummer is Doing Nothing, Nothing Doing. Aangedreven door een dwarsfluit en een stevige ritmesectie blijft alles toch in een soort lazyness hangen, die tekst en zang wel bijzonder goed complementeert, een aanklacht tegen laksheid. Er is plaats voor wat losse improvisatie, wat de song wel lekker luchtig en boeiend houdt.

Niet toevallig dat deze gazelle zo uitkijkt, met de zon aan de horizon. Dit album straalt veel positieve vibes uit. De sound van Maxayn weet de harten te verwarmen door een zeer eigen, vrije aanpak. Ze doen wat ze graag doen, spelen wat ze zelf willen horen, als muzikant bestaat er toch geen grotere vrijheid! “And I know we’re gonna make it.”

Maxayn Lewis (wiens echte naam Paulette Parker is) heeft nooit stilgezeten. Van The Ikettes tot Maxayn en van Mandré tot The Gap Band. Haar rol als zangeres was -zoals men van de naam al kan afleiden- het grootst ten tijde van Maxayn. Van hun drie albums die ze hebben gemaakt, is deze wellicht het meest noemenswaardig. Een gebrek aan variatie heeft dit album zeker niet; voor hun begrippen bescheiden ballades worden proper afgewisseld met stevig uitvallende funk nummers. Gebrek aan spontaniteit hebben ze ook al niet getuige het instrumentale Jam for Jack, dat eerlijk gezegd toch wel het minst leuke moment op het album is. Minst leuk betekent niet slecht, maar bijzonder is het niet.

Het overige werk is veel leuker, dat komt natuurlijk door de vocale kwaliteiten van Maxayn Lewis zelf. We vinden twee fantastische Stones covers in de vorm van Gimme shelter en You can’t always get what you want, beide prachtige toevoegingen op dit album; het mooie is dat deze cover versies de originele versies niet bijten, de eigen draai die Maxayn eraan geeft zorgt ervoor dat deze uitvoeringen minstens net zo genietbaar zijn als de originelen. Trying for days, een liedje van hoop is wellicht het mooiste nummer van het album. Song, een nummer als het ware tegen de eenzaamheid is ook wel fijn, het feit dat het liedje naar zich naar een redelijke climax werkt (qua opbouw) maakt hem zo leuk. Ook het lome Doing nothing, nothing doing is een geweldig nummer. De warme, loungeachtige sfeer maakt dit een zeer geschikt liedje terwijl je aan het luieren bent in de zon. Als afsluiter is gekozen een nummer met een dromerige sfeer, Beloved, het klinkt best aardig maar is toch ietwat te langdradig. Ook Let me be your friend is, ondanks de fragile tekst, niet echt memorabel, maar ach, waar hebben we het over?

De krachtige stem van de dame in kwestie, de instrumentatie van de overige groepsleden en ook niet te vergeten de prachtige hoesfoto; het plaatje is hier bijna compleet. Bijna inderdaad, want het mist net dat beetje extra om zich te onderscheiden van soortgelijke albums. Voor de rest een uitstekende plaat.

Ik ben dan juist liefhebber van de balades (Beloved en vooral Let Me Be Your Friend) op dit album. Maar ook Trying For Days is een nummer wat ik veelvuldig heb gedraaid. Al met al vind ik dit een erg prettig album met een aantal nummers die (net) iets te lang duren en een jamsessie die mij niet veel doet (wel aardig, maar that's it). De zang is uitstekend.