Riverdogs - Bone (1993)

Leuke cd.
Kreeg destijds erg goede pers.
Sterke rock-liedjes. Verveelde niet snel. Blijft ook niet erg lang hangen.

Wel 4* waard.

Niet zo sterk als het debuut maar wel heerlijke nummers. De solo's van Nick Brophy passen naar mijn mening beter bij de sound van Riverdogs dan die van Vivian Campbell.

Het debuut is ijzersterk en zal wel nooit meer overtroffen worden. Dit album is wel het beluisteren waard.

Voor de liefhebbers: ik heb het origineel op cd ter overname!

Ben het eigenlijk volkomen mee eens wat namsaap hier schrijft. Ik vind wel dat het eerste deel van de plaat weergaloos is, doet niet onder voor het debuut. "Shadow of You" is een prachtig soulvol nummer, net als rockende "Same Skin". "Revolution Man" is een verrassend ritmisch nummer. Na Two Birds komt de klad er een beetje in, krijg het gevoel dat de plaat wat gehaast is afgerond en dat niet alle nummers de tijd hebben gekregen te rijpen. Had meer in gezeten, krijgt toch 4 sterren van mij omdat het eerste deel zo fokking goed is. Over het algemeen is de cd meer Rock en minder Hard Rock, meer Soul en het swingt misschien daardoor ook wel meer. Al met al, het is toch weer genieten...

Weer genieten, dat wel, maar het debuut is één groot feest en dat vind ik hier minder op terug.

Wat een heerlijk album is dit, was dit een lp dan scoorde kant 1 een dikke negen en twee een magere voldoende. De eerste 6 nummers zijn van een gedreven hoog niveau maar helaas kakt het daarna in. Toch is het een fantastisch album kun je nagaan hoe goed de eerste tracks zijn. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Shadow of You (5:03) en Brave Enough (4:17).

Destijds viel Bone een lovende recensie ten deel in het blad; Watt. Het debuut stak al heel degelijk in elkaar. Dat kun je ook van Bone zeggen. Gitarist Vivian Campbell was er niet meer bij maar wordt vreemd genoeg ook niet gemist ofschoon zijn partijen op het debuut fraai waren. In 1993 stond de wind niet gunstig voor de bluesy hardrock van Bone en dat is jammer, want het is een heel fraai plaatje.
Lamothe zingt de sterren van de hemel, de composities zitten heel degelijk in elkaar en de productie is kraakhelder.
Naar mijn weten heeft Bone maar weinig liefhebbers bereikt en dat is toch jammer. Er staat geen enkel slecht nummer op Bone, de plaat klinkt fris hoewel Lamothe ook geen nieuwe wegen aanboort. Dat is ook niet erg, de nummers kennen van zichzelf genoeg zeggingskracht.
Het is jammer dat de tweede helft van de schijf wat minder tot de verbeelding spreekt, ingegeven door de enkele ballads die niet slecht zijn maar de vaart er wel uithalen.
In mijn oren en ogen vormt Bone een van de betere bluesy hardrockalbums van de jaren 90 en de liefhebber zal hier zich zeker geen buil aan vallen.