Earial - De Geest Te Voet - het Lichaam Te Paard (2009)

In februari vertelde Steven van der Steen / Earial dat zijn nieuwe solo-album uit was; de opvolger van Nowhere Is Too Far.
"Ben je wederom op de akoestische toer gegaan of ga je nu je surf-invloeden gebruiken of wordt het onvervalste rock?" Niets van dit alles, het waren namelijk 14 composities gezongen in eigen taal.
Dit deed mij opveren want dit zou wel eens heel interessant kunnen worden....

Op Wij Stromen Als Halfdoden wordt al duidelijk dat het akoestische pad van de voorganger verlaten gaat worden. Het geluid is voller en je krijgt er duidelijk een band-gevoel bij ook al is het onder eigen naam verschenen. Dat Earial Pumpkins-liefhebber is komt naar voren in de elektrische gitaren die lekker vol door de boxen schallen zonder een al te dominante rol te krijgen. Allemaal dik in orde behalve het feit dat de zang naar achteren gemixed is waardoor het meer een instrument is geworden. Maar juist met nederlandstalige teksten vind ik dit juist een beetje een minpunt. Het is dus een bewuste keuze geweest van de artiest in kwestie en daar moet ik maar mee leren leven. Dit nummer is in elk geval al een fijne binnenkomer.
Een Felle Flits Ziet Iedereen is uptempo pop/rock met een prima gitaarsolo halverwege. Earial weet catchy nummers te schrijven.
De Pumpkins-invloeden horen we voor het eerst terug in Wees Blij Dat Het Leven Geen Zin Heeft, inclusief de hard-zacht dynamiek die deze band zo groots maakte. Juist als de gitaarmuur wordt opgetrokken vind ik dat de zang net wat te veel verzuipt. Maar de opbouw van het nummer is goed en het nummer klopt gewoon.
Ik... is wederom poppy en het kost me moeite om er stil op te blijven zitten. Als ik nummers als deze hoor moet ik een beetje denken aan de Vlaamse artiest Tom Pintens en zijn nederlandstalige solo-albums. Niet bepaald een verkeerd vergelijk want ik heb Pintens hoog zitten.
Dan zijn we aangekomen bij wat mijn favoriet van dit album is: Mooiste Waan. Wat een ongelooflijk heerlijk nummer is dit toch, typisch zo eentje die ik ontelbare keren achter elkaar kan beluisteren zonder dat het me verveelt. Is het toeval dat de zang hier ook beter uit de verf komt?! Dit mag van mij zo op single uitgebracht worden en een enorme hit worden want dat verdient dit nummer gewoon. Heerlijk!
Voor X. is een akoestisch nummer en dan denk ik gelijk terug aan het vorige album Nowhere Is Too Far. Ik hoor duidelijk dat Earial op dit gebied vooruitgegaan is: het is een heerlijk Elliott Smith-achtig nummer met een tekst in eigen taal. Tevens is het een perfect vervolg op het vorige nummer waardoor mijn aandacht totaal niet verslapt.
Piloot Komarov is een instrumental met fragmenten geleend van spacedemo.com; het vormt een mooie brug (of moet ik zeggen walk in space) naar Schreeuw Op Open Zee dat me wederom aan Tom Pintens doet denken. Het is een bijna hypnotiserend nummer dat me in de loop der tijd goed in zijn greep heeft weten te krijgen.
Drie Keer Onder Erewoord is er ook zo eentje. Het heeft tijd nodig te rijpen om vervolgens zijn pracht te tonen. Het intro ademt een desolate sfeer uit en dan opeens slaat het om in een kwaliteits nummer van eigen bodem waar niks meer van het desolate in terug te horen valt, eerder een lentefris geluid waar je alleen maar blij van kunt worden.
Klein Detail is een heerlijk wiegenlied dat ook langzaam is uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Wat is dit een heerlijk, lief liedje!
Toen ik voor de eerste keer het intro hoorde van Je Volgende Film moest ik denken aan K's Choice en hun nummers van het album Almost Happy. Het is een rustig akoestisch getint nummer met zeer fraaie electrische gitaarklanken er doorheen verwoven.
Op Val horen we audiofragmenten geleend van een ruimtedocumentaire van Discovery Channel. Het is een nummer met een prachtige spanningsboog: mysterieus en dreigend tegelijk om na 2 minuten heerlijk te exploderen.
Per Ongeluk valt in de categorie poppy rocksongs. Leuk, maar niet het meest opvallend op deze cd. Wel krijgen we wederom heerlijk gitaarwerk voorgeschoteld.
Afsluiter De Stroom is een verrassende afsluiter, wederom een akoestisch intro maar nu mag de piano, gespeeld door Marnix van Wijk, de hoofdrol opeisen. Na verloop van tijd wordt het nummer wat voller zonder te verzanden in bombast om vervolgens een lief, klein gehouden outro te krijgen.
Het is een perfect einde van een heerlijke cd waar ik steeds meer van ben gaan houden.

Waar de voorganger ietsje te veel van hetzelfde was, en daardoor soms wat te lang duurde, daar is dit album heerlijk afwisselend en horen we een artiest die aardig wat in zijn mars heeft. Wat mij betreft gaat hij hier mee door en weet hij hierna met een klassieker van eigen bodem op de proppen te komen (laat je bescheidenheid dan vallen Steven!). De term klassieker gaat nu wat ver, maar dat neemt niet weg dat hij mij in elk geval al veroverd heeft.
Nieuwsgierig geworden? Neem een kijkje bij de internetshops Sounds for Sure en CDVriend waar dit album voor een vriendelijke prijs te koop is of ga naar www.myspace.com/earial en laat je net als ik verrassen door een uitstekende artiest van eigen bodem!

Je maakt me erg nieuwsgierig met deze uitgebreide recensie. Ik ga hem eens beluisteren op myspace.

Volgens MusicMeter is dit één van de slechts vier Nederlandstalige rockalbums uit 2009. Hausmagger, pEp en BZB zorgden voor de anderen. Wat een ongelooflijk trieste bedoening eigenlijk. Het zegt heel veel over hoe het staat met het scheppend vermogen en de vernieuwingsdrang in de Nederlandse rockwereld. Machinale reproductie in je reinste lichtvaardigheid. Ik wil een overspanning. Neem ontslag wereldje, verbrand je kantoor en ga met een camper in jezelf rondreizen! Zing in ieder geval in de taal waarin je je het best kunt uiten, niet in de taal waarin je op het eerste gehoor het meest klinkt als de mensen wiens aars je zou willen likken. Bedenk je vooral dat dat goor is. Denk, wereldje, en kijk naar je handen.

Aldus mijn frustratie over de kwaliteit van de teksten in rock van Nederlandse bodem; de reden dat ik er niet nauwelijks naar luister. Van die vier albums ziet dit album er door de poëtische titels en vragen oproepende hoes verreweg het interessantst uit. Ik ga even kijken of ik er wat van te horen kan krijgen.

En heb je nog iets over dit album te melden of kwam je enkel even trollen?

Jazeker, kleine dondervogel: het is muzikaal niet wat ik ervan gehoopt had. Bovendien zijn de teksten moeilijk te verstaan. Dubbel zonde dus.