Earial - Nowhere Is Too Far (2006)

Steven van der Steen is een actieve muzikant die verschillende projecten op naam heeft staan. De band Stark is z'n belangrijkste daarvan.
Ik leerde Steven kennen door een gezamenlijke voorliefde voor de Smashing Pumpkins en daarmee kwam ik er ook achter dat hij zelf niet onverdienstelijk muziek maakte. Ik was dan ook vereerd een exemplaar van zijn debuut solo-album Nowhere Is Too Far te mogen ontvangen; een album vol warme, akoestische nummers.
In het openingsnummer 5:45 hoor je al een mooie combinatie tussen akoestische gitaar, subtiel aangevuld met de electrische.
De zang is rustig en past goed bij de sfeer van het nummer evenals op de andere 11 die te horen zijn. Steven is geen groots zanger en dat hoor je soms ook wel maar dat zijn er zovelen niet en binnen deze composities is dat geen probleem. Mijn probleem zit hem juist in het feit dat hij niet 'durft' (althans zo voel ik dat), het zou zijn nummers alleen maar krachtiger maken als hij soms iets meer durft te geven. Het is eigenlijk mijn enige puntje van kritiek want hij heeft het absoluut in zich. Het gaat misschien wat ver om te zeggen dat ik in de verte een Elliott Smith sfeer hoor maar ik wil die naam toch echt genoemd hebben.
Het heeft me in 2006 wat tijd gekost om het album te doorgronden, omdat ik 12 akoestisch getinte nummers meestal net iets te veel vond, maar dat is inmiddels helemaal bijgetrokken.
Elke draaibeurt ontdek ik weer meer en valt deze cd steeds beter als de bekende warme jas.
Mooi album van een artiest die wat mij betreft wat meer aandacht mag verdienen.