Nick Lowe - Basher (1989)
Alternatieve titel: The Best Of
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Demon
-
So It Goes (2:31)
-
Heart of the City (2:01)
-
(I Love the Sound of) Breaking Glass (3:12)
-
Little Hitler (3:00)
-
No Reason (3:32)
-
36 Inches High (2:58)
-
Marie Provost (2:48)
-
American Squirm (2:31)
-
Cracking Up (2:58)
-
Big Kick, Plain Scrap (2:28)
-
Born Figher (3:09)
-
Switch Board Susan (3:48)
-
Without Love (2:28)
-
Cruel to Be Kind (3:28)
-
When I Write the Book (3:17)
-
Heart (3:42)
-
Raging Eyes (2:38)
-
Time Wounds All Heels (2:45)
-
Maureen (3:06)
-
Half a Boy & Half a Man (2:56)
-
7 Nights to Rock (2:46)
-
She Don't Love Nobody (3:23)
-
The Rose of England (3:27)
-
I Knew the Bride (4:27)
-
Lovers Jamboree (3:40)
0
geplaatst: 31 oktober 2004, 12:07 uur
Nick Lowe - ik apprecieer de man en z'n muziek enorm 
Da's ouwezakkenrock!! , zou ik kunnen stellen
Nick Lowe - ik leerde 'em in de eerste plaats kennen als de producer van Elvis Costello (vooral die eerste drie platen!!
). Hij creëerde een soort uitgespaarde productie, hij liet de splinters voelen in de muziek. Right on!
Groot was mijn verbazing toen ik de afkondiging hoorde van I Love the Sound Of Breaking Glass (de titel alleen al! : Nick Lowe! Bleek de man ook nog zelf popnummers te schrijven!
De kwaliteit loopt nogal uiteen (behalve op z'n laatste drie platen: "The Impossible Bird", "Dig My Mood" & "The Convincer" - dat zijn stuk voor stuk sublieme schijfjes, die héél langzaam dienen "geconsumeerd" te worden ).
Wil dat zeggen dat er hier geen doperwten in de soep te bespeuren vallen? Néén, néén - hier staan tevens een stuk of wat schitterende tegendraadse juweeltje: Cracking Up (probeer het maar eens niet mee te neuriën!), Cruel to be Kind , Half a Boy & Half a Man , No Reason en het o-zo lollige getitelde I Knew the Bride When She Used to Rock & Roll!!, en ik vergeet vast en zeker nog een stuk of zes of zeven prijsbeesten.
Onlangs las ik in een damestijdschrift over de nieuwste van Clouseau: Begrijpbare teksten, zonder literaire pretentie . Ik kwam haast niet meer bij van het lachen. Als je iets opschrijft - is dan al een teken van een zekere vorm van pretentie , althans in mijn visie.
Nick Lowe heeft dus ook een vorm van pretentie , maar in dit soort van pretentie kan ik me best wel vinden
Da's ouwezakkenrock!! , zou ik kunnen stellen
Nick Lowe - ik leerde 'em in de eerste plaats kennen als de producer van Elvis Costello (vooral die eerste drie platen!!
). Hij creëerde een soort uitgespaarde productie, hij liet de splinters voelen in de muziek. Right on! Groot was mijn verbazing toen ik de afkondiging hoorde van I Love the Sound Of Breaking Glass (de titel alleen al!
: Nick Lowe! Bleek de man ook nog zelf popnummers te schrijven! De kwaliteit loopt nogal uiteen (behalve op z'n laatste drie platen: "The Impossible Bird", "Dig My Mood" & "The Convincer" - dat zijn stuk voor stuk sublieme schijfjes, die héél langzaam dienen "geconsumeerd" te worden
).Wil dat zeggen dat er hier geen doperwten in de soep te bespeuren vallen? Néén, néén - hier staan tevens een stuk of wat schitterende tegendraadse juweeltje: Cracking Up (probeer het maar eens niet mee te neuriën!), Cruel to be Kind , Half a Boy & Half a Man , No Reason en het o-zo lollige getitelde I Knew the Bride When She Used to Rock & Roll!!
, en ik vergeet vast en zeker nog een stuk of zes of zeven prijsbeesten.Onlangs las ik in een damestijdschrift over de nieuwste van Clouseau: Begrijpbare teksten, zonder literaire pretentie . Ik kwam haast niet meer bij van het lachen. Als je iets opschrijft - is dan al een teken van een zekere vorm van pretentie , althans in mijn visie.
Nick Lowe heeft dus ook een vorm van pretentie , maar in dit soort van pretentie kan ik me best wel vinden
0
geplaatst: 23 juni 2007, 16:03 uur
Lekkere cd, fijne muziek. Country, pub-rock, rock 'n roll; alles staat erop!
0
geplaatst: 29 juli 2008, 17:55 uur
Vrolijke en aanstekelijke rocknummers, die soms countrygetint zijn. Vrij simpel en sober zonder veel productiewerk en hierdoor fris en tijdloos klinkend.
"(I Love the Sound of) Breaking Glass", "Little Hitler", "Cruel to Be Kind" en "Half a Boy & Half a Man" dat zijn grootste hit werd (dat orgeltje zal ermee te maken hebben) vind ik de beste nummers hierop.
"(I Love the Sound of) Breaking Glass", "Little Hitler", "Cruel to Be Kind" en "Half a Boy & Half a Man" dat zijn grootste hit werd (dat orgeltje zal ermee te maken hebben) vind ik de beste nummers hierop.
0
geplaatst: 23 februari 2012, 16:37 uur
Dit was voor lange tijd de beste verzamelaar van Nick Lowe.
Bij So It Goes blijf ik denken aan Reelin' In The Years van Steely Dan.
Marie Provost klinkt erg vrolijk, maar is het dus niet. Het gaat over een stomme film-actrice die overlijdt en daarna door haar honden opgegeten wordt.
Nick Lowe snuffelde hier enkele malen aan de hitlijsten met tracks 3, 14, 20 + 24.
De tweede versie van Cruel is beter dan die eerste.
Nick leende ook een paar songs van zijn goede vriend John Hiatt. Without Love is ook te horen in de soundtrack van Americathon. Zijn maat Elvis Costello is daarin ook te horen met I Don't Want To Go To Chelsea.
Costello nam ook eens de Nick Lowe-compositie What's So Funny About Peace Love and Understanding. Dat nummer komt nog uit Lowe's Brinsley Schwarz-jaren.
In 2000 ben ik overgestapt op de 4 CD-set + boekwerkje The Doings.
Daarop naast bovengenoemde nummers ook het ingetogen werk van latere jaren en een CD vol met rariteiten.
Daarop is bijvoorbeeld heel grappig de reactie van het Japanse publiek als Nick Lowe een bekend nummer inzet.
Ook het Costello/Lowe live duet Baby It's You (ik ken ook The Beatles-cover) is fijn en tracks van singles die bij concerten weggegeven werden.
Bij So It Goes blijf ik denken aan Reelin' In The Years van Steely Dan.
Marie Provost klinkt erg vrolijk, maar is het dus niet. Het gaat over een stomme film-actrice die overlijdt en daarna door haar honden opgegeten wordt.
Nick Lowe snuffelde hier enkele malen aan de hitlijsten met tracks 3, 14, 20 + 24.
De tweede versie van Cruel is beter dan die eerste.
Nick leende ook een paar songs van zijn goede vriend John Hiatt. Without Love is ook te horen in de soundtrack van Americathon. Zijn maat Elvis Costello is daarin ook te horen met I Don't Want To Go To Chelsea.
Costello nam ook eens de Nick Lowe-compositie What's So Funny About Peace Love and Understanding. Dat nummer komt nog uit Lowe's Brinsley Schwarz-jaren.
In 2000 ben ik overgestapt op de 4 CD-set + boekwerkje The Doings.
Daarop naast bovengenoemde nummers ook het ingetogen werk van latere jaren en een CD vol met rariteiten.
Daarop is bijvoorbeeld heel grappig de reactie van het Japanse publiek als Nick Lowe een bekend nummer inzet.
Ook het Costello/Lowe live duet Baby It's You (ik ken ook The Beatles-cover) is fijn en tracks van singles die bij concerten weggegeven werden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.