Antipop Consortium - Fluorescent Black (2009)

hier kijk ik enorm naar uit, al vind ik de al te beluisteren track niet van zo'n hoogstaand niveau... het valt af te wachten of ze met dit album eerder werk zullen kunnen evenaren of misschien zelfs verbeteren... in tussentijd nog maar eens arrhythmia op de draaitafel leggen...

meestal ook wel gecharmeerd van, ben benieuwd

zwaar teleurgesteld! paar uitschieters, maar helaas ook een heleboel mindere tracks... nog een paar keer luisteren vooraleer ik mijn oordeel vel, maar zal alleszins niet al te hoog uitdraaien...

kan je ongeveer vertellen wat tegenvalt en waarom?

muzikaal is het misschien nog altijd apc, maar toch net even iets anders... dit album is veel toegankelijker vind ik... alhoewel dat niet persé slecht hoeft te zijn, heb ik toch wat bedenkingen bij de té gemakkelijke beats en ook bij de refreintjes die in sommige nummers verwerkt zitten... shine en the solution zijn perfecte voorbeelden van dit laatste...

bij tracks als born electric bijvoorbeeld heb ik een soort van kanye west gevoel... laat ik dat nu net één van de meest overschatte kerels uit de hedendaagse muziek vinden... de beat die gebruikt wordt bij de ny to tokyo track vind ik afschuwelijk, en daar kan de guest appearance van roots manuva niets aan veranderen...

enkel bij apparantely hoor ik apc terug als vanouds... jammer genoeg is het overgrote deel van de tracks te herleiden tot niemendalletjes...

ok bedankt voor de feedback.
Het klinkt een beetje als iets wat ik dacht dat zou gebeuren, maar hoopte van niet.
Wellicht een album verder noemen ze zichzelf Pop Consortium...

Maar eerst maar eens zelf checken, vrees het ergste.
Als het tegen valt pak ik het oude album met Matthew Ship (ik vergeet die naam steeds) weer uit de kast en ga daarvan genieten

Bijdrage van Roots Manuva vind ik een van de schaarse hoogtepunten die op dit album te vinden zijn. Antipop Consortium heb ik al een hele tijd niet meer gevolgd, nu ik dit album beluisterd heb vind ik ze heel wat minder dan vroeger. De electronische instrumentaties weten mij niet te pakken, het klinkt vaak te makkelijk (ben het dus eens met Dreten). De raps spreken me ook niet echt aan en de refreintjes zijn vaak het grootste struikelblok. Slechts af en toe komt er nog een fijn nummer voorbij. Tsja de hoogtepunten zijn schaars zei ik al.

Op de Luisterpaal.

Ben hier toch erg benieuwd naar, arrhythmia is een top 10 kandidaat voor mij.

Ik was onbekend met APC tot ik deze voorbij zag komen. Sowieso ben ik geen grote hiphopper. Ik vind dit echter een heerlijke plaat; de raps zijn strak; hoewel ik niet weet of het vroeger beter was heb ik ze zelden beter gehoord bij andere formaties. Van makkelijke beats of 'makkelijke' refreintjes is wat mij betreft geen sprake. Het klinkt muzikaal tot op het bot, met goeie interactie tussen beats, melodiën en raps. Er zit beweging in de plaat.

De productie pakt je of pakt je niet, daargelaten dat vrijwel alle hiphopplaten electronisch geproduceerd zijn natuurlijk. Ze laten juist horen dat ook de Amerikanen (nog steeds) overweg kunnen met electronica in hiphop maar verliezen daarbij hun klassieke sound niet.

Ik wacht nog wel even met hier een ster op te plakken tot ik 'm wat vaker geluisterd heb.