Jacques Higelin - Crabouif (1971)

Jacques Higelin, met zijn bijnaam 'Crabouif' in Frankrijk een bekende naam, acteur, muzikant, platenbaas, producer en politiek activist. Dit is eigenlijk zijn eerste soloproject, hiervoor hij heeft hij ook nog een plaat met Areski (met wie hij nog in militaire dienst heeft gezeten) en Birgitte Fontaine. Deze twee namen laten goed zien in welke richting deze muziek moet worden gezocht, avant-garde, freak folk, chanson. Ook belangrijk , het is 1971 als deze plaat verschijnt, nog midden in de hippietijd. Jacques Higelin (na dit album noemt hij zich enkel Higelin) heeft dan al in heel wat films gespeeld en voelt zich aangetrokken tot het wat wereldvreemde activistische milieu van Aleski en Brigitte Fontaine. 'Crabouif' ademt ook geheel deze sfeer uit. Verder is ook de psychedelische muziek uit Engeland een inspiratiebron.

Dat blijkt uit het eerste nummer 'I love the queen' , duidelijke connectie met 'her majesty' van de Beatles. Enkel is Jacques Higelin duidelijk wel wat grover. Van de A kant is het nummer 'Je suis mort, qui dit mieux' (ik ben dood, wie kan mij overtreffen) redelijk obscuur en bekend. Higelin rocht zich in dit nummer tot zijn zoon Arthur. De toen nog een kleuter zijnde Arthur heeft trouwens regelmatig een rol op deze plaat , waar hij geluiden maakt en soms wat zingt. Arthur H is nu ook een gerenommeerd zanger, maar net zo'n buitenbeentje als zijn vader.
Dan komen de twee experimentelere nummers. Als eerste de laatste van kant A ; 'Ajourd'hui blues' , maar dat valt eigenlijk helemaal weg door 'Musique Rituelle du Mont Abesse' , die met 20 minuten de gehele B kant vult. 'Mont Abesse verwijst naar de straat waar de platenmaatschappij en studio 'Saravah' in Parijs huisvestte.
20 minuten freak folk, met Jacques Higelin op banjo, verder is het minimaal (zoals de hele plaat redelijk minimalistisch is) regelmatig dwarsfluit, wat geneurie, enkel sfeer. Waar aan te denken : 'Incredibible String Band' is zeker het eerste referentiekader. En misschien ook wel Boudewijn de Groots experimentele plaat 'Nacht en Ontij'. En dat vooral het freakerige, experimentele daarvan. Dus een bijzondere plaat en zeker ook een biizonder vreemde plaat voor Frankrijk.
Toch is Higelin niet door gegaan op deze weg. Higelin werd gevraagd om het voorprogramma te verzorgen van Sly and the Family Stone in een grote zaal in Parijs. Higelin, toen nog met lange haren, hippieachtig kwam met accordeon het podium op. Een grotere mismatch was waarschijnlijk niet mogelijk met de funk/soul van Sly en hij werd weggejoeld. Hij ging weg, maar zei nog wel : "ik zalterug keren". Hij veranderde van imago met leren kleding en korter haar om daadwerkelijk pop en rock and roll te spelen, zoals ook een Jacques Dutronc. Dat bleek wel uit zijn plaat uit 1974 'BBH 75'.
Toch zou hij nooit zo'n rock ster worden doordat zijn teksten redelijk afwijkend bleven en hij toch niet echt in een hokje paste,
Zijn kinderen en kleinkinderen hebben trouwens wel zijn muzikale genen.
Arthur H is al genoemd , met een andere vrouw kreeg hij een dochter Izia die ook een carriere als (rock) zangeres heeft, de dochter van Arthur is Marcia Higelin die ook een carriere als zangeres heeft, verder heeft zijn tweede zoon Ken een dochter Kim die een carriere als actrice heeft.
In 2018 overleed Higelin, één van de meest aparte chansonniers na de tijd van de grote drie : Brel/Brassens/Ferré. Misschien enigszins vergelijkbaar met de al eerder genoemde Jacques Dutronc, Nino Ferrer en laat ik ook onze landgenoot Dick Annegarn hierbij noemen.
Allemaal voor velen van de MM gebruikers onbekend, er valt dus nog een wereld te ontdekken !

Toen ik dit schreef klopte de tracklist absoluut niet, ik heb een correctie ingediend,

En kijk hier eens naar de binnenhoes , het is zo'n mooie klaphoes met de gehele binnenkant voor dit hippiefragment.