Stephan Mathieu + Taylor Deupree - Transcriptions (2009)

Wat de namen natuurlijk al doen vermoeden is dit vertoeven in hoge etherische sferen.

De bovenste delen van m'n kleine hersentjes worden belicht, hologramische engelen zeiken honing in m'n mond, een brug die de lucht ingaat het blauwe azuur verwelkomend.
Gelukkig is er toch nog enige vorm van opvulling in m'n existentie.
Hoge tonen die alle zwaarheid - die kleeft als steenkool - uit m'n levensvuilbak schrapen.

Het heeft me enige tijd gekost om dit goed te laten sudderen in me maar uiteindelijk moet ik concluderen dat dit een meesterwerk is.
Ik was heel teleurgesteld in den beginne, waarom weet ik niet.
Ruis is ruis en het lijkt allemaal op elkaar maar dit is heel fijnbesnaard, heel gevoelig. Het lijkt wat op een gedetineerde die elke dag opstaat om z'n hoogtepunt te zien, nl. wat de kleur is van de hemel.
Alleen is de intensiteit , de verrukking hier net even beter.