Unanimated - In the Forest of the Dreaming Dead (1993)

De jaren 90 is in muzikaal opzicht altijd iets geweest waar ik met gemengde gevoelens op tergugkijk. Ik was met mijn metalfetish een beetje een einzelganger in mijn vriendengroep. Ik moest enerzijds Smashing Pumpkins en Pearl Jam dulden en anderzijds ook nog allemaal Thunderdome-ellende. En dan had je ook nog van die rauwe hiphop die ik wel leuk vond. Als ik dat hoor, ben ik meteen weer in de jaren 90 en denk ik aan de lol die we toen hadden en tegelijkertijd hoe ik die dominante muziekstromingen zoveel mogelijk probeerde te negeren.

Wat me ook weer onmiddellijk terug in de jaren 90 brengt, meer nog dan alle andere extreme muziek uit die tijd, is die hele Gotenborghausse die in opkomst was. Deathmetal met de nadruk op melodie. At The Gates, Dark Tranquility en In Flames zijn de meest bekende exponenten. Sommige andere bands flirtten wat met blackmetal en die maakten diepe indruk op mij. Daarvan zal de naam Dissection wel een belletje doen rinkelen. Ik voel dan weer meteen hoe ik alleen op mijn kamertje mee liet meevoeren op de bezwerende leads en de duistere werelden die daarmee voor mijn geestesoog verrezen. Ik had veel lol met de kameraden en kameradinnen van toen, maar naar herrie moest ik in mijn eentje luisteren. Ook ging ik in mijn eentje naar concertzaaltjes om mijn favoriete bands te zien. En dat doe ik nog steeds zo trouwens. Alleen de melancholie van toen is wel weg,

Unanimated was ook zo'n exponent dat ergens in de onderlagen van al die bands een handjevol platen uitbracht. "In The Forest Of the Dreaming Dead" verscheen ongeveer tegelijkertijd met belangrijkere releases uit die tijd. Ergens wel begrijpelijk want Unanimated klinkt een stuk minder verfijnd dan Dissection of At The Gates. Wat ze wel mee hebben is zo'n lekker duister sfeertje. En ja, dat zal ongetwijfeld die nostalgie zijn. Dat kluizenaarsgevoel wat ik hiermee had. Who knows. Maar ik ben er direct weer als dit opzet. En dan vooral zo'n kerkorgeltje waarmee "Blackness Of The Fallen Star" mee aanvangt werkt, gewoon ondanks dat het zo vreselijk cliché is.

Unanimated houdt de vaart en de spanning erin door flink veel van tempo te wisselen, akoestische tokkeltjes in te bouwen, keyboardaccentjes toe te voegen en natuurlijk de ene na de andere harmonie uit de mouwen te schudden. In The Forest Of The Dreaming Dead bevat wel wat schoonheidsfoutjes en klinkt ook net wat minder gelikt dan de stijlgenoten. Die rommeligheid is ook direct één van de charmes van het album. Ambachtelijke metal met veel gevoel voor melodie en atmosfeer dus. Bij mij staat er ook nog een cover van Venom op. Die is echt rampzalig en had er niet op moeten staan.

Voor de rest zou Unanimated best kunnen aanslaan als je ook wel iets kan met dingen als At The Gates, Dissection, Sacramentum en Eucharist.

Jemig....dat is lang geleden dat ik deze heb gehoord! Zag dat deze een re-issue had gekregen nog niet zo lang geleden, dus had hem weer eens opgezocht. Al luisterend denk ik dat Unanimated op sommige momenten akelig dichtbij Dissection komt, soms ook qua "zang", alleen de genialiteit van die band hebben ze niet kunnen evenaren (niemand trouwens wat mij betreft).