Dorian - Contaminated Area (2009)

Zoals veel werk op het SynGate label gaat ook deze uitgave vergezeld van een fraai hoesontwerp. Het is niet gelijk duidelijk wat mijn ogen te zien krijgen. Zijn het kerstballen achter matglas of is het een voorstelling van het leven van atomen in de kern van een element. Hoe dan ook het is prettig om naar te kijken en erover te filosoferen wat het moet zijn. De muziek op dit album is een stuk minder vaag, daar later meer over. Eerst even kort wie Dorian is. Dorian Przystalski zoals hij volledig heet kwam in 1978 op de wereld en is vanaf 1986 al bezig met muziek. Daarvoor luisterde hij vaak naar muziek van Manuel Göttsching, Mike Oldfield, Jean Michel Jarre, Klaus Schulze en Vangelis. Later kwam daar ook de muziek van Björk bij.

Het album gaat van start met Blur Memory, wat begint met wat space geluiden die een buitenaardse sfeer oproepen. Een mooi tapijt aan geluiden vult de kamer. Na verloop van tijd lijkt alle contact met het aardse te zijn verbroken. Tot dat daar een statig ritme het stuk komt binnen wandelen, het doet wat denken aan een secondewijzer die zijn ronde doet over de wijzerplaat. Na verloop van tijd is er fraaie muziek te horden in de jaren tachtig sfeer van Tangerine Dream. Dit gedeelte is jammer genoeg wat aan de korte kant. Al snel daarna zijn de tonen te horen van de volgende track, Light Air. Deze track begint wat barokachtig waarna een ontspannen deun volgt. Even is daar een rust moment die daadwerkelijk doet denken aan hoog in de dampkring aanwezig te zijn, waarna de ontspannen deun terugkeert in het stuk prettig weg luisterend stuk muziek. Behoorlijk space-achtig start Autumn Trees. De zomer is voorbij de bladeren aan de bomen zijn aan het verkeuren. Je wilde nog vele dingen ondernemen, maar het weer is er niet altijd na. Hoewel het nummer zijn vrolijke kanten kent, mede toe te schrijven aan het gebruikte ritme, is er toch een ietwat droeve sfeer te horen. Iets in de trant van buiten mag het dan koud wezen, edoch in huis is daar de warmte.

Lost Lore begint in een sfeer die het midden houdt tussen iets sacraals of iets wat aan de ruimte doet denken. Het roept daarmee de kosmische muziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw terug. De tijd van de grootte analoge bakken waar muzikanten aan knoppen draaide om de juiste klank te vinden. Zweven in een brij van niet gelijk te plaatsen geluiden. Ogen dicht een ver van hier zijn. Jammer is wel dat het stuk ineens lijkt te eindigen, waardoor er een te abrupt slot aan zit. De eerste tonen van Choice of Life hoe mooi ze ook mogen zijn schudden me dan ook waker. Buiten dit feit om is het een uptempo nummer waarin het nodige plaats vindt. Lekkere ritmes en de nodige variaties houden me aan de speakers gekluisterd. Er is zang te horen en een goed bespeelde elektrische rockgitaar. Ook de algehele sfeer van deze track is goed te noemen. De track Rust is een pittig stuk muziek stuk wat mede toe te schrijven valt aan het drum and bass geluid wat te horen valt. Het is erg lastig om stil te blijven zitten. Door het stuwende ritme zijn lekkere klanken verweven die me aan de speakers doen kluisteren. In een ietwat melancholische sfeer begint de track White Clouds. Deze sfeer wordt mooi vastgehouden gedurende de track. Het roept een beeld op van een droeve film die ten einde is gekomenen. De aftiteling verschijnt op het grootte scherm, de bioscoop loopt langzaam leeg. Nog even de zonde overwegen en staren in het oneindig.

Kortom; de afgelopen vijf kwartier heb ik prettig onderhoudende elektronische muziek gehoord die het nodige opriep. Genoeg afwisseling van diverse sferen die met de nodige zorg in elkaar zijn gezet. Het is weliswaar geen meesterwerk, maar zeker een album dat naar meerdere draaibeurten niet snel gaat vervelen en blijft boeien.