Chicago - Chicago III (1971)

Wat blijft het toch jammer dat de oude Chicago platen hier zo weinig aandacht krijgen... Ben ik weer de eerste die post... Ach, ze hebben zichzelf natuurlijk aardig de das omgedaan... *zucht*
Bij deze plaat begon het al fout te gaan getuige het tenenkrommende What else can I say... Staat tegenover dat kant 3 (Mother, Lowdown, Hour in the shower) weer van ongekende klasse is!!

Ook dit derde album van Chicago heb ik vandaag geleend uit de Rotterdamse Centrale Discotheek. Pinsnider, is "What else can I say" nou echt zo tenenkrommend . Ik vind het nog wel meevallen. En voor de rest...... wederom dat schitterende blazerswerk. Ik vraag mij af wanneer het nou ècht bergafwaarts gaat met Chicago. Ik bedoel tot welk Chicago album kan ik een bestelling plaatsen bij de Centrale Discotheek.

Naar mijn persoonlijke mening gaat het na het grandioze debuut al snel bergafwaarts. Op de platen die volgen staan nog wel fraaie muziekstukken, maar steeds meer ook verschijnen nummers als What Else Can I Say die de plaat naar mijn smaak de nek omdraaien... Ik kan ook niet echt duiden vanaf welke plaat het echt faliekant mis gaat (laat ik dan zeggen dat ik vanaf V compleet ben afghehaakt...). Maar misschien dat jij die toch nog wel aardig vindt Hans..??

Laatst trouwens ook eens het verwante Blood Sweat & Tears geprobeerd, maar dat is toch wel een heel erg mager overgeproduceerd aftreksel....

En inmiddels gekopieerd en al ettelijke keren gedraaid. Nummers als "Sing a mean tune kid", "Mother", "Lowdown", "An hour in the shower" en "Elegy" zijn geweldig. En inderdaad, ik geniet van de samenzang maar vooral van het fantastische blaaswerk .

Op een aantal momenten geeft Chicago op dit album al blijk van een lichte neiging tot zelfoverschatting en muzikale vervlakking.

Ongeveer de helft van de nummers op deze plaat zijn wat mij betreft nog zeer te pruimen en dat is nog altijd een dik half uur genieten.

Terry Kath, mijn favoriete Chicago zanger en de jazz composities maken dit album weer magistraal. De mindere nummers sla ik gewoon over.

Ook dit is weer een bijzonder smaakvolle plaat met lekker veel blazers. Hier en daar merk je dat de dubbel-elpee-formule z'n sporen wat nalaat. Met What Else Can I Say heb ik niet veel problemen, maar het vergt nogal wat luisterbeurten voordat de rest je 'grijpt'. Hoogtepunten tot dusver vind ik Sing A Mean Tune Kid, Free Country, The Approaching Storm en vooral Happy 'Cause I'm Going Home.

En dan nu 12 jaar later besteld via Discogs. "Chicago III" moet uit Amerika komen. Het is de eerste keer dat ik een dergelijke bestelling heb geplaatst. Nu maar hopen dat het allemaal goed gaat komen.

60 dollar verzendkosten?

Hans Brouwer, weet je intussen ook tot welk album je Chicago nog goed vindt? Ben ik wel benieuwd naar.

Ik heet Hans, geen Ghans. €15,48 in totaal. Chicago III ontbrak nog in mijn cd verzameling. In Nederland, voor zover ik weet, niet op cd verkrijgbaar. Daarom maar in het land van corona Trump besteld.

Ik gheb deze ook op dubbel-lp, want zo ghoort dat nu éénmaal.

Ik vroeg het omdat ik een jazzplaatje wilde bestellen, en deze zou door de verzendkosten 60 euro duurder worden. Ik schrok met toen een ghoedje.

Ik zou zeggen tot en met Chicago VII.

Interessante discussies altijd over wanneer dit en wanneer dat, hoe goed of juist niet. Nou toevallig, echt waar..., staat deze net weer op. Sta sedert een tijd in een soort van retro modus en ja Chicago is en blijft dan een van mijn krenten ongeach in welke pap. Dit geschreven hebbende mag en kan ik stellen dat zo'n beetje de eerste 10 albums wonderbaarlijk goed zijn. Dus ja na de 10e ben ik dan min of minder cq. nog minder afgehaakt. Ook al staat alles tot iets in de 20 wel hier ja. Deze echt goed. De verscheidenheid aan muziek. Perfect en grandiose. An Hour in the Shower al sedert moment van uitkomen helemaal ge wel dig ja. Daar kan ik naar blijven luisteren. De samenzang, de blazers, waan gewoon. Terry Kath als meester gitarist helaas A te vroeg heen gegaan en B never die erkenning mogen krijgen welke hij moge verdienen. Hij speeldedan ook alles ja. Machtig en mooi. Het feit dat dubbelaars wellicht ook nummers hebben die wat minder zijn moge de pret niet drukken. Want de kwantiteit en kwaliteit doen mij nu nog absoluut verbazen ja. Dat zegt meer dan voldoende over tijdloze muziek. Chicago voor mij een waarlijk instituut. En blijkt ook nu een trip down memory lane.