Frode Gjerstad Trio - Sharp Knives Cut Deeper (2003)

Het trio bestaat uit:

Frode Gjerstad, alto saxophone, clarinets
Øyvind Storesund, acoustic bass
Paal Nilssen-Love, drums

Verder speelt mee:
Peter Brötzmann, tenor saxophone, tarogato, clarinets.

Het is vrije improvisatie van meer dan een uur. Europese kraakpiep Free-Jazz met spierballen. Grommende tonen uit de basklarinet, gierende altissimo's uit de alt-sax. Alles om maar dieper in de improvisatie, in zichzelf te geraken.

Toen ik de naam van Peter Brötzmann in de line-up zag staan, vreesde ik al het ergste. Ik kende hem al van Machine Gun, en ook hier is weer gekozen voor een destructieve titel: Sharp Knives Cut Deeper. Hoewel ik beide titels zeer toepasselijk vind, houd ik niet van zelfkastijding, en laat ik dit album verder links liggen.

Eerste indruk is heel goed, 1 weekje is echter te kort om over zo'n intensieve plaat als dit iets zinnigs te durven schrijven.

Bij mij laat het album ook een goede indruk achter en inderdaad behoorlijk intensief. Bovengemiddeld goed wordt hier samengespeeld. Paal Nilsen-Love is hier erg sterk, maar ook erg leuk is dat de rest van de band hier niet voor onder doet, wat erg prettig is. Gjerstad en Brötzmann laten met z'n tweeen ook een behoorlijk afwisselden en goed blaasgeweld horen,

Wel heel erg freejazz, met zeker de eerste keer af toch even doorbijten voor de nog niet zo extreem geoefende jazzoren van sq, en ik heb er ook wel even over gedaan voordat ik iets kon opschrijven hier. In navolging van Jesse wil ik ook de drums noemen als belangrijk pluspunt van deze plaat. Zonder die houvast zou ik het waarschijnlijk een stuk minder vinden.
Maar het bleek dus toch ook voor mij wel leuk genoeg voor meerdere beluisteringen, pakkender ook dan menige ander extreme freejazzplaat die in het JAvdW topic voorbij kwam. Het is de globale indruk, geluid en energie, die je wel meteen van het begin als positief mee pakt. Part 2 is in dat opzicht het stuk met de meeste body: als een storm die over je heen komt.
Uiteindelijk is het voor mij toch part 4 dat het meeste indruk maakt als nummer. Het begint een beetje als relatieve ballad, met zelfs even bijna een uithaal à la ´Rhapsody in blue´ en de bas wordt ook even gestreken in plaats van geplukt. De hele opbouw van het nummer blijft het - meer dan bij de andere - spannend en de drumpartij is naar het einde wel heel briljant.

Energieke plaat, niet voor de achtergrond, die ik denk ik nog wel eens tevoorschijn zal halen.

Frode Gjerstad voor de eerste keer live gezien gisteren. Behoorlijk moeilijk allemaal, man zit wel vol ideeën maar die worden altijd scherp uit zijn saxofoon of klarinet gebracht. Soms iets teveel schelle (piep-knars) klanken naar mijn goesting. Nilssen-Love aan zijn zijde maakte zoals gewoonlijk alles goed.