Hot Streets is het eerste Chicago-album dat ik veel minder vind dan zijn voorgangers.
Het was 1978 en aan de ene kant had je de discoliefhebbers van Saturday Night Fever, The Jacksons en The Village People. En aan de andere kant de punk- en new wave golf die ineens op kwam zetten: Ramones, Talking Heads, The Clash etc. Door de muziek van de film Grease was er ook even een opleving van de muziek uit de jaren 50 en begin jaren 60. Thin Lizzy bracht dat jaar het beste live rock-album van dat jaar uit.
Chicago-gitarist Terry Kath was toch een van de belangrijkste bandleden die steeds iets vernieuwends in het bandgeluid bracht en na zijn overlijden begin 1978, was de band nogal stuurloos geworden. Donnie Dacus werd als vervanger ingezet, maar zou niet lang in de band blijven. Kath is gewoon onvervangbaar.
Op Hot Streets gaat de band toch wel mee met die discorage van die tijd en ook de softe door Peter Cetera gezongen songs gaan met die lijn mee.
Alive Again, Gone Long Gone en No Tell Lover en het titelnummer moeten het album trekken.
Het album is voor het grootste gedeelte in Miami opgenomen. De Bee Gees waren in dezelfde studio bezig met het opnemen van hun album Spirits Having Flown. Ze zijn ook te horen op het Cetera-nummer Little Miss Lovin'.
Bij Chicago zou vanaf nu de spotlight nog meer op Peter Cetera gericht zijn. Hij had er voor gezorgd dat door zijn mellow hits de band nog een tijdje vooruit kon. Cetera is naast een goede basgitarist een prima zanger, maar teveel If You Leave Me Now's op een album gaan snel vervelen.
Als ik mijn favoriete Chicago-albums hier moet neerzetten, dan zou ik kiezen voor de albums Chicago Transit Authority uit 1969 t/m Chicago XI uit 1977. Daarna zou ik toch nog kiezen voor de compilatie Greatest Hits 1982-1989 uit 1989, want zo slecht zijn die latere singles ook weer niet. Peter Cetera verliet in juni 1985 de groep om solo te gaan.
De band is opnieuw stuurloos en scoort met Jason Scheff toch nog een wereldhit met Look Away. Helaas bleef dat succes niet aanhouden.
Chicago treedt nog steeds op, maar het is alweer een tijdje geleden dat er een album van de groep verscheen. Het laatste album was zelfs een overblijfsel uit 1993.
De overgebleven Chicago-leden moeten het nu toch hebben van de oude nummers en de compilaties die constant weer verschijnen.