The Hidden Cameras - Origin:Orphan (2009)

Een nieuwe cd van The Hidden Cameras is altijd iets om naar uit te kijken. Als het dan ook weer met een tour gepaard gaat waar ze Nederland mee aan doen ben ik al helemaal tevreden.
Benieuwd of er weer een feestje gebouwd kan gaan worden met deze nieuwe release.
Walk On is dat in elk geval zeker: pompeus, majestueus en bijna onherkenbaar als de Hidden Cameras. Mij bevalt dit alvast prima ook al is deze koers even wennen!

The Hidden Cameras blijven een favoriet bandje van mij.
Het vorige album AWOO liet horen dat ze ook een wat serieuzere kant hadden en dat mengden ze prima met de fun.
Op dit nieuwe album zetten ze die trend voort. Opener Ratify the New is zelfs even schrikken voor de liefhebbers van met name de eerste twee albums. Is dit wel dezelfde band die we hier horen? Ook de titelsong Origin:Orphan klinkt anders dan we gewend zijn: het lijkt of de experimenteerdrift is toegeslagen maar dan wel in beheerste vorm en wat levert het supersongs op!
Walk On liet eerder al een ander, zwaarder geluid horen en dat beviel me al goed dus ik kan wel zeggen dat ik in mijn nopjes ben.
Nu horen we ook een wat ouder 'jaren '80 geluid' terug in bijvoorbeeld de single In the NA en Underage en wie moet er nu niet denken aan Queen's I Want to Break Free als hij / zij Do I Belong? hoort??!!
Ik krijg in elk geval telkens de neiging om dat te gaan zingen bij het betreffende nummer.
Het zijn niet alleen maar nieuwe geluiden die we voorgeschoteld krijgen want ook de uptempo vrolijkheid is aanwezig en uiterst herkenbaar.
Ik vind dat deze band zich heel langzaam verder ontwikkelt en dat doen ze slim: ze lopen niet te hard van stapel, maar tegelijkertijd blijven ze ook niet stil staan en dat juich ik ten zeerste toe.
Niet alle liefhebbers zullen van dit nieuwe album gecharmeerd zijn maar ik zelf ga nu hetzelfde roepen als wat ik bij AWOO ook deed: dit kan op termijn wel eens mijn favoriete Hidden Cameras album gaan worden; avontuurlijker dan ooit en zeker behorend tot mijn lievelingetjes qua band in z'n algemeenheid en albums uit 2009. Ik zet in elk geval hoog in!
Nu maar hopen dat ik ze weer een keer live mag bewonderen want The Hidden Cameras moet je live meegemaakt hebben.

ik vind het tot nu toe ook een erg leuk album. daar waar de vorige platen nogal eens wat te frivool werden doet het hier over het geheel net wat serieuzer aan. de opener zet met haar dramatische opbouw meteen een serieuze toon. het is tenminste al snel duidelijk dat een new-and-improved Hidden Cameras verwacht mag worden. In the NA klinkt echter weer als vanouds. He Falls To Me zou - op de zang na- zo van The Shins kunnen komen. deze associatie wordt vooral door het lieflijke slaggitaartje opgeroepen. dat geldt ook bij Colour of a Man, hier klinkt de zang echter ook heel erg Shins -met name de "woooehoeoeoe.. oe..ehoee":). Do I Belong is vervolgens weer compleet anders. hier zet een electronisch geluid de toon. een rustig sfeervol 80s geluid. Walk On zet het lage tempo door maar heeft weer een ander gevoel. wat duister klinkt deze, zo had ik dat bij Hidden Cameras niet kunnen bedenken, maar het bevalt me goed. ik ben vast niet de enige die hier een beetje van Kings of Leon's I Want You in terug hoort? zo heeft elk nummer weer een eigen gevoel en eigen stijl. bij Kingdom Come -een van mijn favoriete nummers- valt me op hoe puur hun indiepop hier klinkt. 'puur' in die zin van dat daar het eigenlijke Hidden Cameras-geluid -toch een beetje weird en veelal meerstemmig, vol rare fratsen en toch altijd makkelijk in het oor- bij dit nummer naar een minimum is getrokken en je -op een goede manier bedoelt- vrij neutrale/inwisselbare indiepop overhoudt. de titeltrack heeft weer een wat duistere insteek. het lijkt wel een collage van elementen uit de hedendaagse indiewereld, maar dan zo samengesteld dat het homogeen blijft klinken. als je goed luister hoor je duidelijk het experimenteren terug, maar nergens gaan ze overboord. Underage is weer uptempo en zet een lekker 60s sound neer. het gaat maar door met de verassingen. The Little Bit klinkt weer wat vertrouwder. door het commentaar van de tweede stem en het variëren rond een simpel melodietje wat theatraal, zoals ik dat gewend ben van ze. zo lijken ze af te willen sluiten zoals ze zijn begonnen en dat blijkt enigszins te kloppen, want de afsluiter is al evenzo dramatisch als de opener, maar bouwt af in plaats van op en kondigd heel traditioneel de stilte aan. zo krijg ik het gevoel dat Hidden Cameras haar eigen geluid nu wel kent en probeert om van daaruit zelfbewust aansluiting te vinden met de traditie van de popmuziek. dit geeft mij de hoop dat ze zich komende jaren alleen maar verder zullen ontwikkelen.

Ik was nooit fan van de sound van deze band, maar moet zeggen dat dit laatste album toch wel aardig klinkt. De afsluiter is - ondanks dat het weinig origineel klinkt - toch een aardig plaatje. Walk On is met afstand het beste nummer. 3,5* voor nu.

Ga gewoon Aero achterna,
4.5*

Morgen verschijnt er een 15 jarige anni editie met het nodige bonusmateriaal waaronder een mix van Colour of a Man gedaan door mijn vrienden van Pet Shop Boys