Ahab - The Divinity of Oceans (2009)

Nieuwe Ahab? Hier ben ik wel benieuwd naar, de vorige was erg goed.

Na hun fantastische debuut was ik zeer benieuwd naar dit album.
Jammergenoeg hebben ze de funeral doom sound ingewisseld voor een meer standaard doom geluid. Was er op hun debuut geen cleane vocal en geen tempeversnelling te vinden hier staat het er vol mee. Jammer ik vind het een stuk saaier, minder duister en minder boeiender.

Om diezelfde redenen vind ik dit album juist niet saai, maar juist spannend en sfeervol. Minder funeral, ja maar niet volledig ingeruild. De cleane vocalen zijn niet meer dan mistroostige, plechtige declamaties die betrekkelijk achter in de mix gezet zijn. Het is dus geen My Dying Bride geworden. Daarnaast is het verhaal over de walvisvaarders die hun wrede lot tegemoet voeren, een uitstekend tot de verbeelding sprekend decor voor deze plaat.
Ik beschouw The Divinity Of Oceans als een flinke vooruitgang voor de band en zet hem nu voor de vierde achtereenvolgende keer op.

Waar ze op hun debuut nog een eigen geluid hadden is het hier voor mijn gevoel volledig inwisselbare doom geworden.

Ik zit denk ik ergens in het midden van jullie beide. Ahab's eerste cd was een fantastisch loodzware plaat maar ook deze meer melodieuze doom plaat kan mij ontzettend bekoren. Ik vind het geen stap voorwaarts, en ook zeker geen stap achterwaarts, het is gewoon een nieuwe weg die ze opzoeken, een band die (gelukkig) niet blijft hangen in het oude riddeltje, maar na hun ijzersterke debuut het aandurven hun sound meteen al niet meer te willen herhalen, en iets nieuws opzoeken.

Ahab is een volwassen band, en hun stijl is misschien ook wel het zoeken en bewandelen van alle paden in de doom metal. Waarom niet?

Ze hebben hier in elk geval een zéér sterke plaat afgeleverd, en alhoewel ik al weken alleen sporadisch nog naar wat metal heb geluisterd, geven albums als deze mij toch weer dat gevoel wat ik bij het genre wil hebben.

Gewoon weg een top band. Nu wil ik ze alleen nog een keertje live zien.

Waar ik dacht dat een album echt haast niet beter kon beginnen dan wat Ahab had gepresteerd met Below the Sun op hun debuut album, flikt Ahab het gewoon opnieuw, en heb ik nu toch echt steeds sterker het gevoel dat, vooral, het begin gitaar stukje op "Yet Another Raft of the Medusa", zowat het meest superieure is waarmee je een album als dit kan openen.

Wat een absurd mooi stukje is dat, zeg.

Een hele mooie opening, inderdaad. Je waant je onmiddellijk midden op de onmetelijke Pacifische Oceaan. Vaag doet het me denken aan het middenstuk van Maiden's The Rime Of The Ancient Mariner. Een bewerking van het gedicht van Coleridge. Ook al over de duistere geheimen van de zee.
Aanvankelijk vond ik het ook jammer dat het diepe, zompige geluid ingeruild is voor een wat toegankelijker geluid. Maar deze plaat zit boordevol met sfeerverhogende details, dat het toch een majestueus, beklemmend doomalbum is geworden.

Oeh, dat is ook een mooie ja.

De stukjes met clean vocals deden mij trouwens wat denken aan het oudere werk van Ulver. Niks geen vervangbare doom, maar een uiterst effectieve manier van sfeer creeren.

Geen slechte plaat, maar ik prefereer toch ook wel de eerste. Die was een stuk duisterder, spannender.

De cd is beter dan de vorige van ahab. Deze heeft minder eentonigheid.

Ik ben dus helemaal niet zo thuis in het doom genre, behalve het oude Anathema en Paradise Lost (tot zover dat doom is) ken ik wel alles van My Dying Bride en MDB vind ik geweldig.
Door een recensie op metalfan.nl kwam ik dus bij Ahab terecht.
Ben nu deze plaat aan het beluisteren en vind het tot nu toe echt een hele goede plaat.
Mooie rustige sfeervolle stukken afgewisseld met loodzware sfeervolle stukken. Deze ga ik zeker vaker luisteren komende maanden.
Niet baanbrekend ofzo maar wel ontzettend goed.

Gisteren de film In the Heart of the Sea gezien en dat inspireerde me nogal om dit album weer eens op te zetten. Niet voor elke dag wat mij betreft maar als je in de stemming bent is dit een potje heerlijke doom.