Disco Inferno - D.I. Go Pop (1994)

Na Illmatic van Nas is dit album de nummer 2 in de top50 van 1994 op Rateyourmusic.com. Ik ben wel nieuwsgierig geworden...

Disco Inferno is echt een van de meest onderschatte bands die ik ken. Footprints in the Snow is een van de mooiste dingen ooit op CD gezet.

misschien online delen met lieve medemusicmetermensen, paranoidandroid ?

Volgens mij zijn die gasten geniaal. Sowieso erg knap en creatief wat ze doen.

Is dit wat jongens? Ik ken dit dus nog niet. Geen post-punk meer, maar freaky avant-garde met allerhande geluidscollages? Dat is wat ik ervan begrepen heb.

Elementen van post-punk / new wave heeft het nog wel, maar het is vrij experimenteel. Geluiden van samples treden hier en daar nogal op de voorgrond. Het is wat wennen. Ik ga het wat vaker luisteren om het beter tot me te laten komen.

Wat is dit?
Het is gewoon eng om hier naar te luisteren. Zo rustig, zo hemels, het lijkt wel een sprookje omgezet naar muziek. Een muzikaal sprookje.

En ik haat sprookjes. Doe mij maar een psychologische thriller waar eens niet de goede winnen. Waarom is dit zo verslavend?

Hoe zet je dit uit? zonder dat je het na 5 minuten weer aan zet. Ik vind niet geweldig, maar het heeft een hoog verslavendheidsgehalte, hebben jullie dit ook?

Sorry, voor het wazig berichtje, maar deze plaat is gewoon .........

Nee.....ik ben hier nog niet aan begonnen. Heb hem ook nog niet. Ben wel benieuwd.

Begin pas als je geen andere muziek heb die je ook wilt beluisteren, want anders zit moet je kiezen en dan kies je voor deze maar wil je de andere.

Ik begrijp dat je gek aan het worden bent? Of is die zo goed?

Hij is zo goed, dat hij me gek maakt. Het is gewoon een heel andere muziek als ik gewend ben om te luisteren.

Review

Absoluut een superorigineel album dit. De heren van Disco Inferno hebben op dit album met ironische titel uitbundig gebruik gemaakt van samplers, waardoor de nummers allemaal verborgen zijn achter een muur van onconventionele loops. Dat pakt soms erg vet uit: Next Year, wat mij betreft het hoogtepunt van het album, zou qua minimale compositie een rustpunt op het album kunnen zijn, ware het niet dat de lieflijke tonen van het nummer aangevallen worden door een waterval van onvriendelijke mechanische geluiden. Dat geeft het nummer uit een compleet onverwachtse hoek een vrij hevige emotionele intensiteit mee. Op andere nummers zijn de loops meer geïntegreerd in de compositie, en ook dat bevalt erg: in Starbunt staat een sample van joelende kinderen centraal, dat een ongelooflijk hypnotiserend effect op de luisteraar heeft naarmate het gejoel steeds intenser wordt. In A Crash At Every Speed moet je bij vlagen je best doen om het nummer onder de zee van dissonante geluiden te ontdekken. Het is vijf minuten van spreekwoordelijke afgaande alarmbellen, en dat kietelt een vrij specifiek plekje in mijn muzieksmaak dat niet zo vaak gekieteld wordt.

Mijn enige probleem met dit album is dat het niveau van songwriting niet altijd op hetzelfde niveau ligt als dat van de originaliteit. In Even the Sea Is Against Us laten de heren zien dat ze niet alleen erg pathetische titels kunnen schrijven, maar ook dat ze die toffe loops soms gebruiken om vrij corny songwriting te verbergen. Op opener In Sharky Water is cornyheid niet per se het probleem - eerder dat het nummer leunt op een paar riffjes die muzikaal gewoon niet zo interessant zijn. Verder is het achteraf gezien een jammere stijlkeus dat Disco Inferno ervoor heeft gekozen om zo’n typisch 90’s-galmpje op hun gitaren te zetten, want dat laat de muziek bij vlagen toch een beetje gedateerd klinken.

Toch merk ik dat ik tijdens het luisteren van dit album er ook gewoon voor kan kiezen om al deze kritiekpunten te negeren en gewoon mee te drijven in de stroom van overrompelende loops. Dat zorgt voor een luisterervaring die fijn genoeg is om dit met een ruime voldoende te beoordelen, maar iets in me baalt toch van de gedachte dat als er iets andere keuzes op het gebied van songwriting waren gemaakt, dit een absolute favoriet had kunnen worden.