Chet Baker - Embraceable You (1995)

Een mooi album waarin Chet Baker begeleiding krijgt van Russ Savakus op bas en David Wheat op akoestische gitaar.
Dit samen vormt een prachtig, sober geheel waar ik heerlijk van geniet van tijd tot tijd.

Sober is inderdaad het goede woord. Lekker voor een romantische avond op de bank.

Verbazingwekkend goede geluidskwaliteit ook trouwens!

Muziek voor de late uurtjes, biezonder sfeervol en zelfs feeëriek album met momenten. Ach, ik ben altijd al een Chet Baker fan geweest, zowel van zijn getoeter als van zijn mooie aparte stem!

4.5 sterren dit toch wel beetje meesterwerkje!

****1/2

Heerlijke cd! Iedereen die Chet Baker Sings leuk vindt, zal deze cd ook waarderen. Ik hoor hem zelfs liever dan 'Sings'.

Met: Chet Baker (trompet, vocalen), Dave Wheat (gitaar), Russ Savakus (bas)

Oef, nee dit vind ik echt een misstap in Baker's jaren '50 discografie, terwijl dat decennium juist favoriet is bij mij. De bezetting draagt daar mede aan bij. Een gitaar-bas begeleiding leidt tot intieme muziek waar de kwaliteit van muzikanten dus voorop zou moeten staan. En in principe is bezettingskeuze geen hele vreemde bij Chet's romantische en lyrische manier van spelen. Echter, zowel Savakus als Wheat zijn dodelijk saai. Sterker nog: dit kan iemand met een jaartje bas/gitaarles ook spelen, ze beperken zich namelijk bijna enkel tot begeleiding. En dat is jammer want een enorme gemiste kans. Had je hier Scott LaFaro en Jim Hall bij gezet dan had je een heel ander soort plaat gehad.

Een kale en saaie begeleiding dus... Diezelfde begeleiding zorgt er tevens voor dat de focus vooral op Chet zelf ligt. En Chet zingt hier veel... Héél veel. En hij speelt weinig.... Héél weinig. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen geroerd raken door zijn stem, ik kan me ook voorstellen dat sommige mensen het haten. Ik zit daar ergens tussenin, en vind het op zijn tijd erg lekker. Echter: als de nadruk zó overduidelijk ligt op de zanger, dan moet hij wel zuiver kunnen zingen. En Chet duikt er zeker hier nog wel eens naast. Zo op de voorgrond valt dat extra op en dat komt de plaat ook niet helemaal ten goede.

Een tegenvaller dus (Chet was sowieso een man van diepe dalen en hoge hoogtepunten). Voor mij nauwelijks voor te stellen dat hij het jaar hiervoor nog deze muziek eruit perste:

Chet Baker - In Paris: A Selection of the Legendary Barclay Sessions (2000)

Legendarische en sfeervolle opnames (met ook zeer weinig vocalen eerlijk gezegd). Hier staan 14 stemmen en daar maar 1, het leven is oneerlijk soms

Soledad

Oei, daar ga ik meteen naartoe. Het leven blijft oneerlijk, zeker voor Chet Baker, maar stemmen voor een prachtige plaat is een kleine moeite. Overigens vind ik Chet Baker In Paris Vol 2 ("Everything Happens To Me") nog net iets beter.

Ha AdrieMeijer de plaat die ik noemde is een compilatie/selectie van alle opnames voor Barclay. Vol. 2 Everything Happens to Me valt daar ook onder sterker nog het meeste is afkomstig van de door jou benoemde cd, check de tracklist maar. Mooi is wel dat de door mij genoemde compilatie er nu ook op vinyl is, en dat past wel heel erg goed bij deze muziek.

Sowieso ben ik van mening dat de vierdelige Barclay set tot het allerbeste van Chet hoort.

Heerlijk album, mede dankzij de wat sobere begeleiding