John Cale - The Academy in Peril (1972)

Dit is nog eens een atypisch album .
Persoonlijk zou ik het niet echt 'rock' noemen, eerder avant-garde klassiek of zo (bijna helemaal instrumentaal, zo goed als geen gitaar te bespeuren, enkel piano, strijkers, slagwerk etc.). Het is wel een intrigerende cd, en muzikaal zeker de moeite, enkel niet wat ik had verwacht. Mooie cover ook .

Inderdaad heel merkwaardig album. Je kunt er allerlei labels opplakken, maar liever nog beluisteren. En onbevangen. Het pakt je..of niet. Moet je smaak zijn. En ook mij bevalt het zeer. Intrigerend is het juiste woord.

Een album van een groot muzikant die geen last heeft van andermans mening. Hoewel ik het destijds, na aanschaf, in de kast heb gezet en niet meer naar omgekeken heb, ben ik bang dat ik nu dan in een stadium geraakt ben waarin ik dit erg kan waarderen.
Niet te classificeren, wel machtig mooi. Zeker op die plaatsen waar hij achter zijn vleugel gaat zitten en de mooiste sferen oproept. John Milton als afsluiter maakt dat ik de plaat weer om draai om te kijken of kant 1 niet ook zo'n pareltje had.

De albums die John Cale heeft opgenomen verschillen nogal van elkaar. Dit is een van zijn neo-klassieke albums, en het is een van mijn favorieten uit zijn catalogus (ik haast me erbij te zeggen dat ik ze niet alle goed genoeg ken). Dat komt door de serene sfeer, zowel de stukken met Cale achter de piano, als de twee stukken met het Royal Philharmonic Orchestra vind ik prachtig. Het roept bij mij de sfeer van een natuurgebied op (het Welshe landschap?).
Een fijn album voor de avonduren, als het (huishoudelijk) werk is gedaan.