John Cale - Vintage Violence (1970)

Prachtig solo-debuut, "Amsterdam" hoort bij de top love-songs aller tijden

Geweldige hoes, bleke plaat ........

Deze doet mij ook niet zoveel, maar de verzamelaar van John Cale die ik nu aan het beluisteren ben is dan weer wel geweldig, misschien eens wat andere albums proberen.

3 sterren voor deze.

Met de swingende openingstrack kom ik meteen in een goede stemming en het daaropvolgende Gideon's Bible is ook prachtig. Dat refrein komt me zo bekend voor; weet iemand of het ooit door een andere band is opgenomen of ergens voor gebruikt is? Ook Adalaide is heerlijk. Erg speels en het doet me een beetje aan The Beatles denken. De rest van de nummers moeten nog een beetje tot me doordringen. *Ik heb het album pas vandaag voor het eerst geluisterd.

Voorlopig geef ik 3.5 ster, maar dat kan nog een stuk hoger worden. Is deze een beetje makkelijk op vinyl te vinden?

@Droombus: Bleke plaat? Ik vind 'em juist een stuk kleurrijker dan de John Cale platen die ik tot nu toe ken.

Dit album is het begin van John Cale's solocarrière na de Velvet Underground. Op mijn cd (heruitgave van 2001) staan 2 bonus tracks, nml Fairweather Friend (Prev. Unr. Altern. Version) en Wall (een experimentele sound opgebouwd uit strijkers).
Staan enkele sterke nummers op met Ghost Story en Gideon's Bible als mijn favo tracks!
Mooi begin van wat Cale ons later nog allemaal zal brengen!

music for a new society is cale's meesterwerk , dit album vind ik niet zo goed .

Ik draai deze Cale eigenlijk nooit, omdat er te veel moois voor han deis, maar recente posts van Mister Fool en herman over Cale in het 'debuut' topic hebben mij weer in de armen van VV gedreven. Viel me nog niet eens tegen, maar probleem is dat er met uitzondering van 'Ghost Story' nauwelijks écht goede songs staan. Direct erachteraan "Paris 1919" gedraaid. Als je een Top 20 maakt van die twee albums staan er in de Top 10 negen tracks van"Paris 1919" en alleen de eerdergenoemde 'Ghost Story' van dit album. gewoon op alle fronten minder en dan verbleekt het inde loop der jaren alleen nog wat meer. Toch niet zo goed, dus misschien komt er nog een sterretje bij als ik m van de week nog eens beluister.

Ik denk dat het tijd wordt dat ik eens wat meer van John Cale ga luisteren.

Prima solodebuut van John Cale. Opvallend vond ik de toegankelijkheid van het album (ik ben nog niet zo bekend met het solo-werk van Cale) het luistert heerlijk weg op de laatste track na (bonustrack wall), waar ik me behoorlijk aan kan ergeren. Een beetje op een viool krassen en dat kunst noemen, zijn van die strapatsen die ik niet uit kan staan (zijn maatje Lou Reed beheerst deze "kunst" helaas nóg beter). Gewoon kwestie van het album op tijd af zetten en dan is het gewoon genieten.

Overigens snap ik het stempel Avant-Garde niet zo goed (op de bonustrack na misschien) want volgens mij is dit gewoon een prima pop-album. Maar misschien heb ik nog wat genre-bijscholing nodig, ik leer graag .

Matige hoes, geweldig debuut

Tja, het klinkt wat gewoontjes voor een Avant-gardistische plaat.
En voor het geen dat werd gecreëerd op White Light/White Heat is dat helemaal slap.

Maar is het slecht? Nee, stuk voor stuk prima pop nummertjes.
Gemiddelde weerspiegeld de kwaliteit van de plaat niet echt goed.

Snap ook niet waarom hier avant-garde bij staat.

Van mij mag je het aanpassen hoor Herman, of heb je liever dat ik heel officieel een wijziging indien?

Ik hoopte dat iemand nog kwam uitleggen waarom dit avant-garde is.

Heb het inmiddels aangepast, hier en bij Paris 1919. Ik zag dat de complete discografie van Cale onder avant garde staat. Voor sommige albums gaat dat zeker op, maar voor veel ook vast niet. Maar daar ga ik mijn handen niet aan branden, want ik ken er uiteindelijk maar weinig van.

Ja dat is het rare bij toevoegen er kan zijn dat toevoegingen worden afgekeurd omdat je het genre niet invult, zoals het in de rest van de discografie is. Ik zou bij John Cale ook kiezen voor rock bij alle albums ook zeker de Island trilogie en avant garde soms toevoegen (Music for a New Society, dans- en filmmuziek, samenwerking met Terry Riley, en zijn instrumentale, meer experimentele albums).

Uit verschillende bronnen lees ik dat Cale zelf een beetje laatdunkend over dit debuutalbum is. Hij zegt dat het iemand laat horen die nog aan het uitproberen was of hij nummers kon schrijven. Dat is misschien ook wel een beetje zo, maar wat geeft dat als blijkt dat die persoon nummers kan schrijven?

Het is een opvallend toegankelijke popplaat. Country-invloeden passeren zelfs de revue. Waarschijnlijk wilde Cale meeliften op de (opkomende) populariteit daarvan. Apart dat hij met een plaat als deze kwam, terwijl hij bij de Velvets botste met Reed over te varen koers (Cale wilde harder en experimenteler doorgaan na White Light, terwijl Reed juist meer de singer-songwriter kant opging).

Toch vind ik dit een beter album dan bijv. Slow Dazzle. Productioneel vind ik het ook erg fraai klinken.

Zoals in deze leuke review staat, heeft het album iets tijdloos en doet denken aan The Band. Hij was er zelf niet zo tevreden over, maar je hoort veel van wat later uitgewerkt wordt op Paris 1919 en in ballads als Riverbank of Cable Hogue.

Het verbaast me niet zo heel erg veel dat deze plaat wat minder gewaardeerd wordt. Daar is ze waarschijnlijk iets te lichtvoetig voor, en iets te veel in contrast met ander werk. Objectief bekeken is dit echter een zeer genietbaar popplaatje, vrij van "moeilijke" elementen.