The Omega Syndicate - Phonosphere (2005)

Mooi oranje is niet lelijk hebben ze vast gedacht bij het ontwerp van deze hoes voor het tweede van The Omega Syndicate, een project van de heren Dave Gurr en Xan Alexander. En dan het album zelf, dat bestaat uit twee delen. De eerste twee tracks zijn studio opname en de zeven delen van Phonosphere zijn live opgenomen tijdens een concert wat de heren gaven op 13 novermber 2004 in het National Space Centre te Leicester. Op de eerste twee tracks krijgen de heren hulp van ene Stuart Jackson.

De eerste track op dit album heeft gelijk al een grapige titel. Our Communication Satellite Has Disappeared begint met wat gesis en ruimtelijke geluiden achter in de boxen. Het geeft daarmee het gevoel weer dat de normale communicatie lijnen zijn verbroken. Na verloop van tijd komt er heel voorzichtig een sequencer in het stuk. Hierdoor ontstaat een sfeer die aan de Berlijnse School doet denken. Het had in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw gemaakt kunnen zijn. Het warme Moog-geluid vult de kamer met geluid. Als ik de ogen sluit zit ik zo aan de andere kant van de dampkring.

De track Onyx begint ook ergens in de diepte wat een voorbode is van het begin van een kosmische compositie. Het zit tegen de stilte aan en het lijkt niet direct op gang te komen. Toch is wat te horen is best sfeer vol te noemen Het vergt de nodige inspanning, maar wat te horen is erg mooi. Na ongeveer 8 minuten komt er meer leven in de brouwerij, waardoor het lijkt of ik op reis wordt genomen. Een fraaie lage toon en wijdse klanken vullen het stereo beeld. Langzaam komt er wat bij, maar het is na mijn gevoel ook een stuk muziek om het hoofd op leeg te maken. En dan lekker weg te drijven in een wereld die geen einde lijkt te kennen. Ten slotte wordt ik weer netjes thuis gebracht.

En dan het live gedeelte van dit album. Phonospere 1 begint een tikje experimenteel en brengt me aan de andere kant van de dampkring. Eenmaal daar volgt er statige muziek. Omdat de de delen van Phonosphere mooi in elkaar overlopen is het in feite, één lange compositie in de traditie van de Berlijnse School. Geluiden dus die aan de kosmos doen denken. Daarnaast is het woord Phonosphere een woordgrapje op het bestaande woord Photosphere wat inhoudt dat iets geen gedefinieerd opervlakte van steen of zoiets heeft. De zon bijvoorbeeld. Hoe het ook zij wat ik aan muziek krijg te horen had ik op 13 november 2004 daar best live willen bij zijn. Het zijn heel behoorlijke composities de delen van Phonosphere die goed in elkaar overlopen, zoals ik al eerder schreef. Het doet me wat terug verlangen naar het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Hierdoor vliegen de zeven delen letterlijk voorbij. Wat wel een tikje jammer is dat er nergens applaus of andere geluiden uit publiek zijn te horen, maar daarvoor in de plaats dus wel boeiende muziek.

En zo komt na een dikke 68 minuten een einde aan een behoorlijk album van The Omega Syndicate, met muziek die duidelijk is geïnspireerd is door de Berlijnse School en daar is niets mis mee, als het maar na behoren is gemaakt.