The Omega Syndicate - Analogue Waves (2004)

The Omega Syndicate werd opgericht in maart 2002 door de heren David Gurr en Xan Alexander. Later kwamen er wat mensen bij, maar de kern heeft altijd bestaan uit de heren Gurr en Alexander. De muziek die de heren maken kan gerekend worden tot een voortzetting van de Berlijnse School zoals deze werd gemaakt door onder andere Tangerine Dream en Klaus Schulze. Verder valt op de mooie hoes, maar de verdere informatie is sumier te noemen.

De eerst track, Analogue Waves, begint wat duister en ik krijg het gevoel of ik in een riool ben beland. Na wat gesis en het vallen van druppels water waan ik me in de ruimte. Zodra er een heerlijk romig klinkende sequencer er bij komt kan de denkbeeldige reis echt beginnen. Hierna wordt in alle rust naar iets toegewerkt, waarbij een heerlijk romige bass is te horen. Ondanks dat het best lekker klinkt blijven de heren soms een tikje te lang in een bepaalde sfeer hangen waardoor er geen echte drive in het stuk zit. Het voelt daardoor aan als een uitdijend universum in plaats dan aan golven.

In een duistere sfeer begint 12.21 pm, heel in de verte hoor ik wat experimentele klanken en soms moet ik de oren even spitsen om überhaupt wat te kunnen horen. Tot dat er uit de diepte een sequence in het stuk komt. Veel is er niet te horen, maar het is wel rustgevend te noemen. Heerlijk wegdrijven in een sfeer van niets hoeft. Hier en daar komt er wat bij of valt er wat af, maar het is bovenal de rust die aangenaam is om naar te luisteren. Tegen het einde komt er rustig meer leven in de brouwerij. Niet veel, maar net genoeg om me met beide benen op de aarde terug te zetten. Toch blijf ik in gedachte nog wat na zweven. Waarmee 12.21. pm op een mooie wijze tot een eind komt.

Dark Skies begint ergens vanuit de diepte op wat space geluiden na is er niet veel te horen. Voor mijn gevoel ben ik ergens beland waar het leven nog moet beginnen. In die sfeer blijven de heren lekker hangen wat heerlijk ontspannend werkt. Wel wordt op een gegeven moment langzaam een begin gemaakt richting het leven. In de tussen tijd wordt een mooi landschap geschilderd middels klanken. Met mijn ogen dicht heb ik het gevoel dat ik op reis ben in een groot onbekend gebeid. Door dit sfeertje weten de heren me wel aan het toestel gekluisterd te houden, met betrekkelijk weinig. Toch komt er gaande weg wat bij waardoor ik het gevoel krijg in een uitgesponnen bolero te zijn terecht gekomen. Wel is het hier een tikje jammer dat er niet wat meer spanning in zit, wat de Bolero van Ravel wel heeft. Het is niet vervelend om naar te luisteren, maar wat meer spanning had het naar een hoger plan kunnen tillen. Tegen het einde toe zijn er nog wat symfonisch aandoende geluiden uit de electronica-winkel te horen.

En daarmee komt een einde aan een album met electronische muziek die toch een ruime voldoende verdient, want nergens gingen mijn tenen krom staan. Alleen is het wel jammer dat er soms wat spanning ontbrak, waardoor ik het gevoel kreeg in een bepaalde sfeer te blijven hangen. Ondanks dat toch een heerlijk album en de productie is in orde.