Buffy Sainte-Marie - Coincidence & Likely Stories (1992)

Niet alledaagse popmuziek van een in Nederland onbekende zangeres. Dit album vind ik haar beste (van de 14). Vooral tekstueel is zij erg goed. Begonnen als protestzangeres in 60's neemt zij opdit album weer stevig stelling tegen de politiek, voorhet milieu en verloochent zij haar indiaanse afkomst niet. Integendeel. Na de eerste 2 redelijk rustige songsis nummer 3 ademt Bad End een zeer donkere sfeers uit. Emma Lee klinkt daarna weer zeer dromerig. Dat zij de indiaanse cultuur meeneemt in haar muziek, is vooral te horen op Starwalker en Getting Started en vooral Bury My Heart In Wounded Knee. Maar eigenlijk hoor je die invloeden op alle songs. Bij de songs Priests Of The Golden Bull en Disinformation, brandt Buffy helemaal los wat betreft de kritiek op de (amerkaanse) politiek. Akelig aktueel zelfs, als je bedenkt dat deze cd in 1992 uitgekomen is. Tenslotte eindigt de cd met het prachtige melancholieke Goodnight. Enig kritiekpuntje van mijn kant is dat sommige songs "overproduced" zijn, Al met al een pracht cd van deze, tegenwoordig, milieu activiste en expert op het gebied onderwijs voor "native american" kinderen. Op de CD/DVD Running For The Drum, die vorig jaar, na 17 jaar uitkwam, laat zij horen nog niets aan "power" en creativiteit te hebben ingeboet. Maar met Coincidence & Likely Stories heb je zeker iets unieks in huis.

Vanmorgen voor het eerst beluisterd en het spreekt me wel aan, ga ik zeker vaker beluisteren.

@ Yamato, prima voornemen. Ik denk, dat je dan vanzelf bij Running For The Drum eindigt

Ik heb het plaatje heel vaak gedraaid, ik vind het prachtig en sta achter haar teksten maar op een gegeven moment dacht ik te merken dat mij ongeluk overkwam na het draaien van dit mooie schijfje. Ik beschouw mezelf zeker niet als gelovig maar ben blijkbaar toch wat bij - gelovig en laat de plaat nu in de kast staan bang dat er een vloek van een sjamaan op rust.

Heujjeujeujah Heujjeujeujah...

brrr.

Je weet het niet. Dus.. mooie plaat maar nooit draaien!

Een steriel geproduceerde plaat, maar de indringende zang van Buffy maakt veel goed. Op het laatste nummer gaat ze terug naar haar folk roots. Dat is dan ook het mooiste nummer.

Interessante kennismaking met een kleurrijke artieste. Het album klinkt als een degelijke geproduceerde plaat, maar dat is alleszins nog beter dan de blikkerige sound van de jaren tachtig. De teksten komen goed naar voren. Niet teveel poespas en rechtstreeks. Haar stem heeft soms wel wat weg van een Stevie Nicks light, maar wel flexibeler. Favorieten zijn opener The Big Ones Get Away, Bad End, Emma Lee en de losgeshoten Sjamaan in Starwalker.

Omdat ik geheel en volkomen allergisch ben voor de productie van dit album en zelfs een fysieke afkeer tijdens het luisteren bespeur, kan ik niet meer dan een voldoende toekennen. Intrigerend is het wel, en sympathiek evenzeer, maar veel verder kom ik niet. De songs vind ik dreigend, maar helaas niet boeiend genoeg, en het vibrato in haar stem (hoewel niet zo sterk als op het album Illuminatons) vind ik ook niet erg mooi. Alleen het afsluitende Goodnight, dat aan haar folk-jaren herinnert glijdt er bij mij soepeltjes in.

Had hier nog nooit van gehoord, maar wat een prachtige opener

Inderdaad, prachtig nummer! De rest ken ik niet, ook maar eens luisteren

Benieuwd of Bury My Heart at Wounded Knee nog iets te maken heeft met Disturbance at the Heron House

Altijd gedacht dat die song over indianen ging, vanwege stampede at the monument, maar dat blijkt dus niet zo te zijn

Cuyahoga is dat