Chris Rea - Chris Rea (1981)

De 4de plaat van Chris Rea, de 3de op rij om in verzameld werk genegeerd te worden. 'Deltics', 'Tennis' en deze heb ik dan ook als laatste leren kennen, want mijn liefde voor de man begon met een verzamelcd. Vervolgens kocht ik de gewone albums, maar van de 3 genoemde kende ik niks en wachtte ik dus. Uiteindelijk heb ik ze, tot mijn vreugde, samen goedkoop op de kop kunnen tikken. En nog geen seconde spijt van gehad. Dit album is sterker dan 'Deltics' en 'Tennis' en komt voor mij op gelijke hoogte te staan met het debuut. Het album baadt in melancholie, ingetogen passie en weemoed. 'Loving you' is een mooie opener, 'Every beat of my heart' een sterke ballad, 'Do you still dream' mijn persoonlijke favoriet van het album, ook 'Goodbye little Colombus' luistert lekker weg. Vanaf nummer 7 zakt het album wat weg, maar het blijft in z'n geheel een sterke prestatie. Zijn stem is zo goed dat ze ook mindere songs feilloos draagt. 'Guitar street' leerde ik kennen van het album 'King of the beach' (remake) en die nieuwe versie vind ik beter, vooral omdat zijn gitaarspel tegen dan al veel verfijnder is. De hoes is ontgoochelend. Hij staat er totaal niet op zoals hij is. Op die foto lijkt hij zo'n wanna be zangertje met een permanentje, popperige verpakking zonder inhoud, een beetje de Britse Borsato Chris Rea is echter zoveel meer. Wellicht stond hij onder druk van de platenbazen, want met hen lag hij vaak in conflict. Pas later stond hij volledig zijn mannetje en deed hij geen water meer in de wijn. Net als het debuut 4 volle sterren. De echte parels moeten nog komen ...

Nogal een simpel album. Je kan wel merken dat Chris per album groeit. Wat na dit album goed te zien is. Het is inderdaad een vreselijke hoes musicboy.

De opmaat voor zijn, voor mij althans, reeks geweldige albums die hierna kwamen. Ik kan van deze cd eigenlijk alleen "every beat of my heart" echt goed vinden, verder zijn er best wat leuke nummers bij maar écht pakken doen ze me niet.

Geen slechte plaat van Chris Rea, maar het is mijn inziens te poppy. Het levert aardige liedjes op, maar de echte Chris Rea sound die ik waardeer kan ik er nog niet uithalen. Chris Rea is duidelijk nog groeiende.

Létterlijk soms: ik was hier al een tijdje aan het overpeinzen waar ik dat laatste nummer zo van kende. Hele happen gerecycleerd voor "Que Sera" op Dancing With Strangers...

O maar dat heeft Chris wel vaker gedaan. Looking for the summer (Auberge) vind ik erg lijken op Auf immer and ewig (On the Beach) en Celtic Blue (Blue Guitars) is zowat een remake van Nothing to Fear (Gods great banana skin).

Is dat dan inclusief hele happen exacte tekst? Vind het best bijzonder zo...
Die andere nummers ken ik minder goed, Dancing With Strangers daarentegen is een absolute favoriet van mij.

Klopt inderdaad, al is Que Sera een paar tempo's hoger (althans, de single-versie). Bij mijn weten is dit de enige keer dat Chris zo duidelijk aan zelfplagiaat heeft gedaan.

Dit album is de eerste van een lange reeks succesnummers. Ik vind deze heerlijk wegluisteren. De productie is weliswaar gladder dan op voorgaande albums, maar dat past zeer goed bij de stem en stijl van Chris. Hier heeft hij samen met Jon Kelly zijn sound voor de komende tijd gevonden.