Sylvan - Force of Gravity (2009)

7de album van deze Duitse proggers. De 1ste zonder gitarist Kay Sohl, die ooit aan de wieg van de band stond. Zijn plek is ingenomen door Jan Petersen, die met zijn maat Frank Wollenburg onder de naam Beyond The Blue met The Ray Of Spring in 2007 een fraaie cd heeft gemaakt. Op MySpace is een medley te horen van wat er zoal op Force of Gravity te beleven valt.

Heb 'm sinds vandaag in huis (via de website van de band) !!! Het kippenvel staat al weer metersdik op mijn armen. De titeltrack van Posthumous Silence is een meesterwerk maar wordt overtroffen door Vapour Trail.

Nog meer dynamiek, leg Midnight Sun maar eens naast King Porn. Op Force of Gravity valt heel veel te beleven !!

Ik heb hem ook zaterdag binnen gekregen via de post.
Prachtig album weer.
Later meer.

De eerste luisterbeurt overtuigt nog niet echt. Kan zeker niet tippen aan Posthumous Silence. Heel voorzichtig begin 3.0*

Dit is het eerste album van Sylvan waarbij ik me definitief ben gaan storen aan de Vocals. De emoties te overdreven (Bijna theatraal), en een bepaalde uithaal die me absoluut niet zint. Nee, op deze manier ben ik niet van Sylvan gaan houden.

Heel erg zonde, want instrumentaal is het ook niet veel soeps. Dit komt mede omdat het allemaal een beetje alle kanten opgaat. Waar ze bij Posthumous Silence nog binnen de lijntjes bleven, willen ze hier blijkbaar gevarieerder over komen. Dit pakt helaas niet goed uit, waardoor het gevolg: Te rommelig, geforceerd en onsamenhangend..soms heb ik zelfs het idee dat de inspiratie op is. Het pakt gewoon de aandacht niet meer als hun voorgaande werk.

Ik wil ze in het vervolg ook nog 1 tip meegeven: Ga ''Asjeblieft!!!!'' een andere zanger zoeken, of deze man wat bijleren over het verschil tussen ''over the top'' en ''beheerst'' zingen, want bij sommige nummers zingt ie zo hoog dat ik een piep in mijn oren eraan overhoud na het beluisteren van zijn stem. Terwijl ik voorgaande albums wel gewoon iets harder kan zetten. Nee, echt..het stoort me hier meer dan ooit, sorry.

Kan er niet veel meer van maken.

Wat had ik uitgekeken naar deze plaat.., de trailer klonk nog zo goed. Maar dat is ook niet representatief natuurlijk.

( Gelukkig maakt Porcupine Tree's - The Incident deze tegenvaller meer dan goed . )

2*

Mooi dat iedereen zo zijn eigen beleving/ gevoel bij een muzikaal product heeft. Bij mij overheerst nog steeds een goed gevoel bij Force of Gravity. Tsja de discussie over de stem van Marco Glühmann is weer gestart. Een kwestie van smaak zullen we maar zeggen, "either you love it or you hate it".

Sommige mensen vinden de stem van Steven Wilson maar saai en daar heb, ik ondanks dat ik PT geweldig vind, in sommige songs wel beeld bij.

Vind de emotie die op Force of Gravity in de songs gelegd wordt binnen de perken, de suggestie om een zanger op basis van deze CD te dumpen vind ik wat te ver gaan.

Ik ga nu maar weer eens van o.a. "Vapour Trail genieten" (een song met een prachtige opbouw en een geweldige climax !!!) en ik kijk ook reikhalzend uit naar the Incident (Als er al een maximale score wordt gegeven zonder dat de CD in zijn geheel te horen is, praten we denk ik over een heel bijzonder product.

Voorop gesteld; ik ben een Sylvan liefhebber.

Daarbij komt dat ik dit album nog maar 1 keer beluisterd heb.

Ik heb mij nooit kunnen storen aan de zang van Marco Glümann, sterker, ik vind het op sommige albums zelfs erg goed. al moest ook ik er aan wennen.

Wat mij opvalt aan dit album is inderdaad dat het op sommige vlakken veel en veel harder is geworden. Van echte Metal kan je nog niet praten, maar "Follow Me" is weinig subtiel voor "Sylvariaanse" begrippen. Wat zang betreft is in "Force Of Gravity" nog redelijk, in Follow Me is het bijna hysterisch. En soms is het idd redelijk "over the top". Ik kan mij dus redelijk scharen bij de critici die de zang ter sprake stellen. Maar goed, dit is op basis van 1 luisterbeurt, en dus niet representatief.

Maar ik heb al wel genoeg mooie momenten gehoord om dit album zowiezo weer legaal aan te schaffen, en wellicht is de zang na verloop van een tijd wel op zijn plaats.

Een uitgebreidere analyse volgt nog, en mijn cijfer zal nog wel even op zich laten wachten

Valt me erg tegen. Beetje over the top en niet een echt duidelijke lijn...
Klinkt geforceerd en een wat te gladde productie...Misschien moet ik 'm vaker horen. Voorlopig een 2,0

Op zich geen onaardig album. Staan wat mij betreft een paar draken van nummers op, "follow Me" bv. heb ik gelijk verwijdert(mp3), de rest is goed tedoen.

Mixed feelings. Dat zijn de juiste woorden voor dit album wat mij betreft. Alles klinkt een stuk harder dan voorheen en het lijkt of de band ook bewust meer agressiviteit in het album heeft gestopt. Nummers als “From The Silence” doen het bij mij heel goed, maar het album begint met het titelnummer “Force of Gravity” nog enigszins subtiel, maar veranderd gaande weg in een ongelooflijke bak met herrie waarin Marco Glümann zingzelf degradeerd. En dan heb ik het dus nog niet eens over “Follow Me”. Dat is verreweg het meest beroerde nummer van Sylvan dat ik de laatste vier, vijf albums gehoord heb. Ook in de productie lijkt de dynamiek vaak ”over the top”. “Isle in Me” is gelukkig wel weer goed te verteren, en eigenlijk gaat het daarna weer beter met de band. Ook “Turn of the tide” is een beauty. De band word geassisteerd door een aantal goede strijkers.

Vinden jullie het nummer God of Rubbish ook niet lijken op een nummer van Di-rect?
Persoonlijk vind ik dit het minste nummer.
Topnr. is voor mij Vapour Trail.
Ik vind het niet zo een slecht album, veel afwisseling en iedere keer ontdek ik weer nieuwe dingen.
Verveeld me nog steeds niet.
Posthumous SIlence blijft het beste album.

Vapour Trail is idd een erg goed nummer. Dat nummer van Direct ken ik niet, dus ik kan niet zeggen of het er op lijkt.

Owww, die is inderdaad echt erg...! Net nog eens een poging gedaan maar Follow me is echt een verschrikkelijk nummer. Bah, had de CD dan wat korter gemaakt!

Slechtste album van Sylvan, er staan een paar nummers op die niet om aan te horen zijn, en de rest is matig. Toch nog 2.5 gegeven omdat Vapour Trail erg goed is.

Ik bedoel meer dat het zo op een CD van Di-rect zou kunnen staan.

Helemaal mee eens, is de (enige) zwakke broeder op de CD en zou idd een mooie vuller op een CD van een willekeurige powerpop band kunnen zijn.

Snap persoonlijk die kritiek op het nummer follow me niet zo, heb geen enkel probleem met die flirt met (prog) metal. Het toont de veelzijdigheid van Sylvan. Het maken van Posthumous Silence II zou weer te makkelijk zijn geweest.

Laten we ons eens concentreren op de parels van "Force of Gravity" en dan kom ik als eerste weer uit bij Vapour Trail.

Is, in mijn optiek, wel een beter nummer, maar niet echt een parel.
Dit nummer staat, als je het vergelijkt met de betere nummers van bijv. Posthumous Silence hiermee in schril contrast. Ik vind dat Markus erg over the top aan het zingen is, aan het einde van de song en dat verpest voor mij het totaal...

...maar goed, dat is mijn mening

Follow Me en King of Porn zijn in ieder geval knallers van rockers.
De eerste lijkt wel lekker op jaren 90 Saga (is een compliment), met dat gitaar/keyboard twinlead stuk, heerlijk.

Verder komen in de hardere songs de Nu-metal invloeden steeds meer boven drijven (in de riffs, maar ook de zang).
De rustige nummers worden steeds rustiger en soms wel erg gezapig.

Dat duetje, heb ik nog mijn twijfels over. Begint veelbelovend maar zoals Unspoken Words van Shadow Gallery zal het nooit zijn. Daarvoor zijn de twee stemmen niet echt genoeg verenigbaar, wat toch noodzakelijk is voor een duet.

Even over de zanger: Een band moet een zanger hebben die niet klinkt als anderen, dat geeft een band een eigen gezicht/sound.

Voorbeeld: Freddy Mercury, Ian Anderson, Jon Anderson, Fish, Mike Patton usw.
En dat geldt voor deze band ook. Veel van de nieuwe newprogbands (Pineapple Thief, Oceansize, Gazpacho) hebben een zanger die een 'eigen' stemgeluid heeft. Steven Wilson, John Wesley en die drummer van Spock's Beard zijn gewoon saaie zangers, die niet lekekr uithalen of een indruk achterlaten.

Nee, ik vind de zanger van Sylvan helemaal zo slecht nog niet. Doet me ook een beetje denken aan die jaren tachtig new-romantic zangers (Tears for Fears, Duran Duran, Spandau Ballet, Smiths usw)

Toch weer een halfje verhoogd na het prachtige concert van de band afgelopen vrijdag in de Boerderij. Top gig.

Vandaag toevallig dit album nog eens beluisterd. Gaat een halfje van af, Marco Glümann slaat hier regelmatig de plank mis. Irriteert mij teveel. Enige album wat ik nog niet origineel heb, zal er dus ook niet van komen. Zou zonde geld zijn.

Elk nummer kan mij niet bekoren van dit album, Vapour trail veruit de favoriet, en vind het minder dan de vorige albums maar ze zijn niet bang en durven hun nek uit te steken ipv elk album te kopieren, kreeg wel te horen dat hun nieuwe album Sceneries een verrassing gaat worden en daar houd ik ze aan, vind ze muzikaal in mijn top 10 terug en Marco's stem vind ik heerlijk,,,,3,5 was het en blijft het....

Nieuwe album Sceneries wordt een verrassing, 5 uitgesponnen nrs. met in totaal 90 minuten genieten, heb van elk nummer ca. 4 minuten trailer gehoord, was diep onder de indruk en naar mijn mening grijpen ze terug naar het album Deliverance, dus wederom roesten ze niet vast en slaan telkens nieuwe/andere wegen in en Marco blijft emotioneel zingen, daar houd ik wel van, gitaar en de piano ook weer duidelijk aanwezig, gaat een topper worden, mark my words...

Dat geloof ik graag! Ik was enorm onder de indruk van de rijkelijk georchestreerde passage in 'The Waters I Traveled'. Uiteraard kan ik me die passage na één keer luisteren niet meer voor de geest halen, maar ik herinnerde me that it was goood.

Man, drie nummers van 20 minuten

Ik hoop maar dat ze gaan touren en toch minstens Nederland (ben ik vrij zeker van) of België (heel waarschijnlijk niet) zullen aandoen. Ben sinds een goeie week volledig in de ban van Posthumous Silence, wat een meesterwerk. Net als je denkt het mooiste van de cd gehoord te hebben, is het volgende luik er met nog meer overdonderende emoties (Pane of Truth, Questions, Answer to Life, Garden of Eden,...).

Na het fraaie One to Zero heb ik nog maar eens een ander werkstuk van Sylvan uit de rijkelijk gevulde schappen van mijn high fidelity streamingsdienst geplukt.

En... weer valt het niet mee om naar zanger Marco Glühmann te luisteren. De acrobatische vocalen van dit heerschap stemmen namelijk niet altijd vrolijk. Ook klinkt niet elke song even fraai op dit album - Follow Me en King Porn zijn zelfs niet om aan te horen en de zangeres in Midnight Sun mag van mij ergens anders verder piepen. En toch hoor ik boeiende dingetjes in de muziek van Sylvan. Ach, misschien komt het ooit nog goed. Kijk maar naar One to Zero.

In 2009 schreef ik:



Kennelijk nog heel erg into progrock en progmetal toen. Nu niet meer zo. Ik denk ook niet dat ik ooit weer iets van een band als Sylvan vrijwillig zal draaien. Wel leuk om te zien, dat de band toch nog wel de aandacht trekt. Al is deze plaat wel hun minst goede, herinner ik me.